ภาพถ่ายและเอกสารเหล่านั้นทำให้จวงเสี่ยวเยียนรู้สึกหวาดกลัวจนใจสั่น
"คุณหมายความว่า ผังเซิ่งหย่งโอนเคราะห์ร้ายทั้งหมดมาให้ฉันงั้นหรือ?"
เจิ้งหลานซินพยักหน้า: "ใช่แล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่มีผลข้างเคียงแม้แต่น้อย เขาสามารถออกจากห้องพักผู้ป่วยไปเดินเล่นในสวนได้ด้วยตัวเอง ส่วนขาของคุณนั่นคือราคาของการโอนเคราะห์"
"และยังไม่เพียงเท่านั้น เพราะป้ายเปลี่ยนเคราะห์หนึ่งใบมีผลนาน 12 ปี ในช่วง 12 ปีนี้เขาจะมีโชคลาภยิ่งใหญ่ แต่คุณจะต้องพบเจอแต่เคราะห์ร้าย ไม่จบไม่สิ้น ขาหักเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"
จวงเสี่ยวเยียนตะลึงอยู่นาน
นานมากเธอจึงเอ่ยถาม: "ทำไมคุณถึงบอกเรื่องนี้กับฉัน? ฉันแย่งตำแหน่งคุณนายผังของคุณไป คุณควรจะเกลียดฉันมากกว่านี้สิ"
"ไม่ ไม่ คุณพูดไม่จริง! เรื่องเหลวไหลแบบนี้จะมีได้ยังไง? คุณหลอกฉัน คุณหลอกฉันแน่นอน! คุณจะใจดีมาบอกความจริงกับฉันได้ยังไงกัน?"
เจิ้งหลานซินกล่าว: "นอกจากขาหักแล้ว ก่อนหน้านี้คุณไม่เคยสังเกตบ้างหรือว่าร่างกายของคุณแย่ลงเรื่อย ๆ? นี่คือสัญญาณ ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็รอดูไปเถอะ ว่าต่อไปจะพบเจอเรื่องร้ายอะไรอีก"
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นจะเดินจากไป
จวงเสี่ยวเยียนตะโกน: "คุณอย่าเพิ่งไป!"
เธอลุกไม่ได้ ทำได้เพียงใช้มือทุบเตียงคนไข้อย่างแรง "ทำไมคุณถึงบอกฉัน? ทำไมคุณถึงใจดีขนาดนั้น? คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?"
เจิ้งหลานซินหยุดฝีเท้า: "เพราะฉันเกลียดผังเซิ่งหย่ง! เกลียดที่เขาหน้าซื่อใจคด! ฉันไม่อยากเห็นเขาได้โชคลาภไปอีก 12 ปี คนที่ชั่วร้ายถึงขนาดนั้นจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไรกัน?"
จวงเสี่ยวเยียนสมองปั่นป่วนไปด้วยข้อมูลมากมาย