ซางเฟยหว่านคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ภายนอกและนิสัยใจคอเขาก็ดี อีกทั้งยังภักดีและเห็นแก่ความรักความผูกพัน ถึงจะจนไปหน่อย แต่ผู้ฝึกเซียนที่มีความต้องการทางโลกน้อยลงก็เป็นเรื่องปกติ ไม่เช่นนั้นด้วยความสามารถและชื่อเสียงของเขา การจะหาความร่ำรวยมานั้นง่ายดายราวกับเอื้อมมือไปหยิบ เอาเป็นว่า เขาจัดได้ว่าเป็นคนที่หายากยิ่งนัก"
ปีศาจต้นท้อยิ้มกว้างขึ้น "ท่านให้คะแนนเขาสูงมาก! ฉันก็คิดว่าประมุขเขาอวี๋ดีทีเดียว ถ้าได้เป็นคู่ชีวิตกับเขา ก็น่าจะดี"
ซางเฟยหว่านพยักหน้าเห็นด้วย
"ฉะนั้น ท่านเทพเซียน..."
ปีศาจต้นท้อกำลังจะพูดออกมาตรง ๆ แต่กลับได้ยินซางเฟยหว่านถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า "ฉะนั้น เธอคิดจะเอาเขาเป็นคนรักใช่ไหม?"
ปีศาจต้นท้อ: "???"
ซางเฟยหว่านกลับมีสีหน้าดีใจ "เธอสามารถออกจากความเจ็บปวดจากความรักในอดีต และเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ได้ ดีมาก"
ปีศาจต้นท้อ: "ไม่ใช่ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น! ฉันก็แค่ปีศาจต้นไม้เล็ก ๆ จะไปกล้าคิดเพ้อฝันถึงประมุขเขาอวี๋ได้อย่างไร? ฉันกลัวว่าจะถูกเขาตีกลับเป็นร่างเดิม!"
"เขาจะไม่ทำ" ซางเฟยหว่านยิ้มอย่างใจดี "ปีศาจต้นท้อ จริง ๆ แล้วเธอดีมาก ทั้งสวยและรักเดียวใจเดียว เข้ากับเขาได้ดี ส่วนเรื่องที่เธอเป็นปีศาจ... ถึงแม้อดีตเธอจะเคยทำเรื่องผิด แต่ต่อไปถ้าหันกลับทำความดี และทำบุญกุศลสะสมความดีให้มาก ก็ยังไม่สาย และที่สำคัญที่สุด เธอกับเขามีอายุยืนยาวเท่ากัน"
ปีศาจต้นท้อพูดว่า "แต่เขาชอบฉันไม่ใช่ฉันนี่!"
ซางเฟยหว่านปลอบ "ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ทำไป ก็ต้องทำให้เขาประทับใจได้สักวัน"