ไป๋จวิ้นร้องถามจางเสวี่ยเสวี่ยอย่างกระวนกระวาย "ผมเพิ่งล้วงกระเป๋าดูแล้ว เงินไม่มีสักบาท เธอมีเงินกับเขาไหม ช่วยหยิบออกมาเดี๋ยวนี้! ผมไม่อยากมาเป็นหนุ่มปรนเปรอแขกในที่บ้า ๆ นี่อีก!"
จางเสวี่ยเสวี่ยเองก็ไม่อยากให้ไป๋จวิ้นต้องเสียความบริสุทธิ์เช่นกัน รีบล้วงกระเป๋าทันที แต่ผลคือล้วงได้แต่ความว่างเปล่า
เธอพึมพำกับตัวเองในใจ "ฉันมีเงิน ฉันต้องมีเงินอยู่แล้ว! ทองคำ ใช่ ตัวฉันมีทองคำติดตัว ล้วงอีกทีต้องได้ทองคำออกมาแน่นอน!"
ค่าโชคลาภของจางเสวี่ยเสวี่ยสูงมาก ปกติแค่เดินไปเรื่อย ๆ เผลอนิดเดียวก็เก็บทองคำได้ ช่วงหลังระดับการบำเพ็ญพุ่งขึ้น ค่าสถานะด้านโชคลาภก็เพิ่มขึ้นมหาศาล ถ้าเธอตั้งใจให้ตัวเองเชื่ออย่างนั้น ภายใต้พลังแห่งความเชื่อที่แรงกล้า สิ่งที่ไม่มีก็จะบังเกิดขึ้นได้
แต่พอล้วงกระเป๋ารอบที่สอง ก็ได้มาแค่เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ แม้แต่เศษทองฝุ่นเดียวก็ไม่มี
เฒ่าพ่อบ้านโรงเธอร้องหัวเราะขึ้น "คุณหนูจาง เหรียญทองแดงก้อนนี้ยังไม่พอซื้อเหล้าหนึ่งเหยือกเลยนะ ไม่เช่นนั้นกลับไปหาเงินมาก่อนก็ได้ ยิ่งรวบรวมได้มากยิ่งดี จะได้เอามาไถ่ตัวหมู่ตันลูกแก้วของฉันออกไป เมื่อนั้นเขาก็เป็นของคุณเต็ม ๆ จะรับเป็นผัวหลักก็ได้ จะรับเป็นผัวรองก็ได้ตามใจ!"
จางเสวี่ยเสวี่ยพูดขึ้น "งั้นรอฉันหน่อย ไปหาเงินก่อน! วางใจเถอะ ฉันมีเงิน ทั้งชีวิตนี้ขาดอะไรก็ได้แต่ไม่เคยขาดเงิน!"
สีหน้าแม่เล้าชายเคร่งลงทันที "ฉันจะรอก็รอได้ แต่ลูกค้าข้างในรอไม่ได้! ไม่มีเงินก็อย่ามาแสร้งเป็นคนใจกว้าง รีบหายไปจากตรงนี้ซะ ไม่งั้นอย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจ!"