พ่อซางเวลาพูดกับซางเฟยหว่านเต็มไปด้วยความเมตตา แต่พูดกับอวี๋เป่ยหมิงกลับเสียงเย็นชาคำร้าย ดูถูกจนสุดซี้
"ผู้ชายเกิดมาก็ต้องอยู่หลังบ้าน ให้กำเนิดบุตร รับใช้องค์หญิง! แต่นายนี่ซิ แต่งเข้ามาในตระกูลแซ่ซางของเราจะปีกว่าแล้ว ท้องก็ยังไม่มีวี่แวว วันนี้ยังกล้ายุให้องค์หญิงออกมาเดินเล่นข้างนอกกับนาย จนการเรียนเสียหมด! ถ้าทำให้เส้นทางราชการของเธอเสียหาย ดูฉันจะไม่แกะหนังนาย!"
อวี๋เป่ยหมิง: "......"
"ทำหน้าแบบนั้นทำไม?" พ่อซางด่ายิ่งดังขึ้น "ก็เพราะพ่อของนายกับฉันสนิทสนมกันเป็นพี่เป็นน้อง ฉันถึงยอมให้นายเข้าบ้านมา ผลปรากฏว่านายกลับเป็นไก่ตัวผู้ที่ไม่ออกไข่! พ่อนายเองก็อายเพราะนายจนไม่กล้ามาเจอฉัน! ฉันให้เวลานายอีกไม่กี่วัน ถ้ายังไม่มีข่าวดี อย่าโทษฉันที่ใจร้าย!"
ความยินดีลับ ๆ ที่อวี๋เป่ยหมิงเพิ่งมีเมื่อครู่หายวับไปหมดสิ้น ณ บัดนี้เหลือแต่ความอึดอัดใจล้วน ๆ
สุดท้ายก็เป็นซางเฟยหว่านที่ช่วยอวี๋เป่ยหมิงแก้สถานการณ์: "พูดน้อย ๆ หน่อยเถอะ พวกเราลงไปข้างล่างกันก่อน"
ชายวัยกลางคนทำปากยื่นบ่นอุบอย่างไม่พอใจ "ลูกแม่เอ๊ย แกก็มีแต่ปกป้องผู้ชายแจกันเดินเท่านั้น"
พ่อซางหันไปบอกเด็กใช้ใกล้ตัวว่า "ข้างนอกมืดแล้ว เอาโคมไปจุดให้คุณหนู"
เมื่อมาถึงห้อง ซางเฟยหว่านไล่เด็กใช้และเธอใช้ทุกคนออกไปหมด เมื่อในห้องไม่มีคนภายนอกแล้ว อวี๋เป่ยหมิงถึงได้หายใจโล่ง เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน