ขณะนั้นเอง นางฟ้าองค์หนึ่งก็เดินมา เก็บริบบิ้นผมที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วมัดคืนให้กับมวยผมของเสี่ยวไป๋ดังเดิม
ริบบิ้นสีแดงเปล่งประกายนุ่มนวล ปลายทั้งสองด้านห้อยกระดิ่งทองคำ เมื่อขยับเพียงเล็กน้อยก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งดังกังวาน
เสี่ยวไป๋หันหลังกลับมายิ้มหวานให้นางฟ้าองค์นั้น "ขอบคุณค่ะพี่หมู่ตัน!"
หมู่ตันลูบศีรษะเธอเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "มาก่อกวนอยู่ตรงนี้อีกแล้วสินะ ดูซิ ริบบิ้นผมหลุดไปแล้วก็ยังไม่รู้ตัว"
เสี่ยวไป๋เขย่าแขนเสื้อของหมู่ตันอ้อนวอน "พี่หมู่ตันคะ คราวก่อนพี่บอกว่าจะสอนเต้นรำให้หนูไม่ใช่เหรอ วันนี้สอนหน่อยได้ไหมคะ?"
หมู่ตันบีบจมูกเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู "งั้นต้องตั้งใจเรียนนะ ถ้าไม่ตั้งใจเราจะไม่สอนแล้ว!"
เธอโบกแขนเสื้อยาวออกไป เสียงดนตรีไพเราะก็ไหลออกมา
เหล่านางฟ้าต่างเดินมารวมตัวกันเพื่อชมการเต้นของหมู่ตัน
ซางเฟยหว่านมองภาพทั้งหมดนี้เข้าตา เธอเห็นว่านางฟ้าที่เสี่ยวไป๋เรียกว่า "พี่ซู" นั้น ที่แท้ก็คือคุณหนูซูผู้ที่ในโลกกลับขั้วสวรรค์นรกนั้นเคยใช้ความรุนแรงกับสามี ทำให้สามีคลอดก่อนกำหนด และในที่สุดบีบให้สามีสิ้นหวังจนกอดลูกกระโดดลงบ่อ
แต่ "ซูเซียนเอ๋อ" ในที่แห่งนี้กลับมีนิสัยอ่อนโยนใจดี แววตาหวานเย็นแฝงความเศร้าเบา ๆ อย่างประหลาด ตรงข้ามกับบุคลิกของ "คุณหนูซู" ที่เธอเคยพบมาก่อนโดยสิ้นเชิง
และยังมีนางฟ้าผู้เต้นรำงดงามเป็นเลิศ — หมู่ตัน
ชื่อของเธอเหมือนกับชื่อที่ไป๋จวิ้นใช้ในสำนักคณิกา และเธอก็เชี่ยวชาญการเต้นรำเช่นกัน
อย่างลับ ๆ ซางเฟยหว่านรู้สึกเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
โลกที่กลับขั้วสวรรค์นรกนั้น แม้จะเป็นเพียงความฝันของเสี่ยวไป๋ เป็นสิ่งที่ไร้ตัวตน แต่ก็เคยมีอยู่จริงมาก่อน