บรรดานางเซียนฉางเอ๋อร์แห่งเยว่กงต่างโค้งคำนับลงอย่างลึกจนสุดตัว ในทิศทางที่เทพีจันทร์จากไป
เบื้องหลัง ประตูแสงสู่แดนเทพได้เปิดออกแล้ว
หมู่ตันโบกมือเรียกเสี่ยวไป๋: "เสี่ยวไป๋ ถึงเวลาไปแล้ว"
เสี่ยวไป๋ถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมส่ายหน้า: "หนูตัดสินใจแล้ว หนูไม่ไปสวรรค์แล้ว หนูจะไปรอพี่เทพีจันทร์กลับมาที่โลกมนุษย์"
หมู่ตันกล่าว: "ท่านเทพีจันทร์วางหน้าที่ของท่านไม่ลง แต่เธอเป็นแค่เด็ก ไม่มีหน้าที่หรือพันธนาการใด ๆ ถ้าลงไปมณฑลมนุษย์ตามใจตัวเอง เส้นทางเซียนของเธอจะขาดสะบั้น บางทีอาจไม่มีวันได้กลับมาอีกเลยนะ!"
พี่ซูก็เอ่ยต่อ: "โลกมนุษย์กว้างใหญ่ไร้พรมแดน โลกมากมายนับไม่ถ้วน แม้เธอลงไปก็อาจไม่ได้พบท่านเทพีจันทร์อีก แม้จะได้พบ ท่านก็จุติมาเกิดเป็นมนุษย์ อาจไม่จำเธอได้แล้ว เสี่ยวไป๋ อย่าใจร้อนตามอารมณ์เลย ไปกับพวกเราเถอะ พวกเราไปรอท่านเทพีจันทร์หวนคืนสู่บัลลังก์เทพด้วยกันที่แดนเทพ"
แต่ร่างของเสี่ยวไป๋กลับลอยขึ้นจากพื้นโดยพลัน ผ้าพีโป้ยาวสะบัดไสวอยู่เบื้องหลัง:
"หนูตั้งใจไว้แล้ว ไม่ว่าโลกมนุษย์จะเป็นเช่นไร ไม่ว่าหนูจะตกอยู่ในโลกใด สักวันหนูต้องได้พบท่าน แม้พี่เทพีจันทร์จะจำหนูไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพียงแค่หนูจำท่านได้ก็พอแล้ว หนูจะตามหาท่านให้เจอ หนูจะเล่าทุกอย่างทุกอย่างให้ท่านฟัง หนูปล่อยให้ท่านจมปลักอยู่ในมณฑลมนุษย์ไม่ได้หรอก ท่านคือเทพ คือเทพีจันทร์ผู้สูงส่ง เมื่อภารกิจสำเร็จแล้วก็สมควรกลับมา! หนูต้องพาท่านกลับมาให้ได้แน่!"
บรรดาฉางเอ๋ออยากจะดึงเสี่ยวไป๋กลับ แต่เธอกลับลอยห่างออกไปทางมณฑลมนุษย์เรื่อย ๆ ทั้งที่ฉางเอ๋อเหล่านั้นตั้งแต่หลายพันหลายหมื่นปีก่อนก็ทอดทิ้งพันธนาการทางโลก เสียสละมณฑลมนุษย์ไปแล้ว ไม่มีทางกลับอีกต่อไป