เด็กหญิงยิ้มออกมา ตัวของเธอโดยปริยายก็หน้าตาน่ารักดุจสลักจากหยกประดับด้วยฝ้าย ดวงตาแฉกใสกลมโต เมื่อยิ้มแล้วยิ่งดูหวานซื่อบริสุทธิ์ ไม่มีแววอันตรายแม้แต่น้อย
ร่างเธอเพียงเบลอวูบก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าซางเฟยหว่าน พร้อมยื่นมือออกมา—
"ระวัง!" อวี๋เป่ยหมิงเงื้อดาบยาวขึ้นสกัดไว้ ขวางเด็กหญิงไว้ได้
ซางเฟยหว่านก็ถอยหนีออกหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แล้วจ้องมองเธอด้วยแววระแวง
เมื่อเห็นความห่างเหินของซางเฟยหว่าน เด็กหญิงกลับดูน้อยใจอย่างที่สุด น้ำตาหยดลงมารินเป็นประกายราวไข่มุกที่ร้อยขาด
"ฉันคือเสี่ยวไป๋นะ ลืมไปแล้วเหรอ? ฉันคือเสี่ยวไป๋ของพี่!"
"เธอชื่อเสี่ยวไป๋?"
ซางเฟยหว่านมองสีหน้าของเด็กหญิงที่ไม่น่าจะแสร้งมา หรือว่าจะจำคนผิด? จำเธอไปเป็นคนรู้จักเก่าแก่คนหนึ่งของเด็กหญิง?
ซางเฟยหว่านจึงถามอย่างลองดูว่า "เสี่ยวไป๋ แล้วฉันคือใครล่ะ?"
แม้แววตาของเสี่ยวไป๋จะยังแฉบน้ำตา แต่ริมฝีปากกลับเอียงยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม นั่นคือรอยยิ้มที่ผุดขึ้นจากใจลึก ๆ ของการพบกันอีกครั้งหลังจากร้างไกลยาวนาน
"พี่คือพี่เทพีจันทร์น่ะสิ! เห็นไหม—"
เธอเงยมือชี้ขึ้นไป ท่ามกลางห้วงอากาศจึงปรากฏภาพหลอนของดวงจันทร์และเยว่กงขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนเหยียบยืนอยู่บนผิวดวงจันทร์ ข้าง ๆ ตัวเยว่กง
"พี่เทพีจันทร์ นับแต่พี่จากไป เยว่กงก็รกร้างลง พี่ ๆ ฉางเอ๋อทั้งหลายก็พากันจากไปหมด มีแต่หนูคนเดียวที่ยังรอพี่อยู่ที่นี่"
"หนูรอพี่มานานแสนนาน ในที่สุดหนูก็รอวันที่พี่กลับมาจนได้"
"พี่เคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่า ไม่ว่าพันปีหรือหมื่นปี ตราบใดที่ดวงจันทร์ยังค้างอยู่บนฟากฟ้า พี่ก็จะมีวันกลับมา พี่ไม่เคยหลอกหนู พี่กลับมาจริง ๆ แล้ว!"
เสียงของเธอติดขัดสะอึกสะอื้น ใบหน้าหยกงามนั้นชุ่มชโลมด้วยน้ำตา น่าสงสารยิ่งนัก