ทิวทัศน์โดยรอบค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือแม่น้ำสายหนึ่งอันสงบนิ่ง
สองฟากแม่น้ำคือถนนหนทางที่มีกลิ่นอายโบราณ ถนนปูด้วยแผ่นหินสีเขียว บ้านเรือนกำแพงขาวกระเบื้องหลังคาสีดำ และโคมแดงเรียงรายแขวนอยู่หน้าร้านค้าริมถนน
แสงสีแดงส่องสว่างไปทั่วถนนและผิวน้ำ ราวกับฉาบโลกทั้งใบให้กลายเป็นสีเลือด
เมื่อทอดสายตามองออกไป บนถนนเต็มไปด้วยเงาผู้คน เสียงร้องเรียกลูกค้าและเสียงพูดคุยดังไม่ขาดสาย
ดูแล้วก็เหมือนเมืองชนบทโบราณธรรมดาแห่งหนึ่ง
ป้าชุยยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตา ก่อนจะจำได้ในทันใดว่า ที่นี่คือที่ไหน
"นี่คืออำเภอของพวกเรา! ฉันเคยเห็นรูปถ่ายเก่าเมื่อร้อยปีก่อน ที่นี่เป็นแบบนี้ไม่ผิดแน่"
"ต่อมาเมืองเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นอำเภอ โบราณสถานในอดีตก็ยังได้รับการอนุรักษ์ไว้ กลายเป็นถนนคนเดินในเวลาต่อมา"
"หรือว่าพวกเราย้อนกลับมาเมื่อกว่าร้อยปีก่อน? แล้วทำไมบนฝั่งถึงมีแต่ผู้หญิงเต็มไปหมด ไม่มีผู้ชายสักคนเลย?"
พวกเขากำลังมองผู้คนบนฝั่ง ส่วนคนบนฝั่งก็สังเกตเห็นพวกเขาเช่นกัน ทุกคนพากันเข้ามารุมล้อม ชี้ไม้ชี้มือและซุบซิบนินทากันไม่หยุด
"เร็วเข้า ดูเร็ว มีคนนอกถิ่นมาอีกแล้ว"
"อ๊ะ! มีผู้ชายด้วย คราวนี้มาทีเดียวสองคนเลย"
"คิก ๆ ยังเป็นชายหนุ่มรูปงามทั้งสองคนเสียด้วย ไม่รู้ว่าใครจะโชคดีได้พวกเขามาเป็นสามี จะได้เสพสุขในคืนวสันต์กันเต็มที่?"
"ผู้ชายที่ใส่ชุดดำคนนั้นหน้าตาดีจริง ๆ! ถ้าเขามาเป็นสามีฉันได้ก็คงดี"
"อย่าฝันลม ๆ แล้ง ๆ ไปหน่อยเลย! เมื่อมีชายพันธุ์ดีมา ย่อมต้องถวายให้ฝ่าบาทกับเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนเธอใหญ่ แล้วจะถึงคราวให้พวกเราได้เสพสุขที่ไหนกัน?"