ป้าชุยเคยดูแต่ซีรีส์เรื่องไซอิ๋ว ฉบับที่นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ยังไม่เคยอ่านต้นฉบับนวนิยาย ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ความทรงจำก็ยิ่งเลือนราง แต่พอซางเฟยหว่านเอ่ยเตือน เธอก็พอจะนึกอะไรขึ้นมาได้บ้าง
"นอกจากฉากที่เป็นบ้านเกิดของเราในอดีตแล้ว ที่เหลือก็คล้ายกันอยู่บ้าง"
"ที่ผ่านมา เราเจอแต่ผู้หญิง ไม่เห็นผู้ชายเลยสักคน จะว่าไป เราโดนปีศาจแปลงบ้านเกิดเราให้กลายเป็นอาณาจักรหญิงล้วนไปแล้วหรือเนี่ย?"
"แล้วแม่น้ำที่เรานั่งเรือข้ามมาเมื่อครู่คืออะไรกัน? แม่น้ำจื่อหมู่รึเปล่า?"
"โอ๊ย! ดีที่เราไม่ได้ดื่มน้ำจากแม่น้ำจื่อหมู่นะ แค่ดื่มน้ำจากโอ่งใบใหญ่เท่านั้น"
ระหว่างที่พูดไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะกุมท้องไว้ แล้วร้องโอดโอยออกมา
ในเวลาเดียวกัน ท้องของเธอก็เริ่มป่องขึ้นเรื่อย ๆ อย่างกับลูกโป่ง ข้างในดูเหมือนมีก้อนเนื้ออะไรสักอย่างกดทับ ทำให้ช่วงเอวของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
ป้าชุยยืนแทบไม่อยู่แล้ว ล้มตัวลงนั่งบนเตียงไม้ธรรมดา ๆ ด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับร้องตะโกนว่า "ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมจู่ ๆ ท้องถึงใหญ่ขึ้นมา? ฉันไม่ได้ดื่มน้ำจากแม่น้ำจื่อหมู่นะ ฉันแค่ดื่ม... แค่ดื่ม..."
เธอชี้ไปที่โอ่งน้ำที่อยู่ไม่ไกลด้วยมือที่สั่นเทา "ฉันแค่ดื่มน้ำจากตรงนั้น ทำไมท้องถึงใหญ่ได้ล่ะ?"
"เธอรู้ได้ยังไงว่าน้ำในโอ่งนั้น ไม่ได้มาจากแม่น้ำจื่อหมู่?" ซางเฟยหว่านดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลยสักนิด น้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม