คำพูดของฉีหลินเพิ่งสิ้นลง บ่าวเฝ้าประตูก็เร่งรุดเข้ามารายงาน
“ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินโจวแห่งสำนักหงหลูซื่อซึ่งเป็นรองเจ้ากรม พร้อมบุตรชาย และฮูหยินฉีแห่งกรมขุนนางซึ่งเป็นรองเจ้ากรม พร้อมบุตรชาย มารออยู่ด้านนอกจวนแล้วเจ้าค่ะ ตั้งใจมาขอขมา”
“ไล่พวกนางไปให้พ้น! วันนี้ข้าไม่รับคำขอขมา ไม่มีเวลาสนใจพวกนาง!”
อู่ซื่อเซียวคิดในใจ: จบเห่แล้ว ท่านแม่โกรธจัดจนเริ่มด่าบรรพบุรุษ ด่ามารดาแล้ว
บ่าวเฝ้าประตูรีบค้อมกายรับคำสั่ง ก่อนสาวเท้ากลับไปยังนอกประตูจวน ประสานมือคารวะฮูหยินทั้งสอง แล้วถ่ายทอดคำสั่งตามจริงโดยไม่เอ่ยเกินกว่าครึ่งคำ
“ฮูหยินทั้งสอง ขออภัยด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าของข้ามีคำสั่งว่า วันนี้คุณหนูเจ็ดไม่สบาย จึงปิดประตูไม่รับแขก อีกทั้งตัดสินใจแล้วว่าจะไม่รับคำขอขมาจากฮูหยินทั้งสอง
ขอฮูหยินทั้งสองพาคุณชายกลับจวนโดยเร็ว ไม่ต้องรออยู่ที่นี่ให้เสียเวลา”
กล่าวจบก็ก้มมือยืนนิ่ง รักษาหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด ถ่ายทอดเพียงคำพูดของนาย ไม่เสริมความเห็นส่วนตัว ไม่คาดเดาไปเอง มารยาทครบถ้วน ท่าทีหนักแน่น
ฮูหยินทั้งสองเห็นดังนั้น จึงพาบุตรชายที่ก่อเรื่องกลับจวนไปอย่างกระอักกระอ่วน ในใจหวาดหวั่นไม่เป็นสุข บัดนี้จวนอู่อันโหวเป็นสถานที่ที่พวกนางไม่กล้าล่วงเกินเป็นอันขาด อาจเป็นเพราะวันนี้พวกนางบังเอิญไปยั่วโทสะเข้า หรืออาจเป็นเพราะสตรีหลังเรือนอย่างพวกนางไม่มีน้ำหนักพอ หรือจะต้องให้สามีของตนไปขอขมาด้วยตนเองกันแน่?
ช่างเถิด ใครใช้ให้เลี้ยงบุตรชายตัวก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาเล่า ให้บิดาของเขาก้มศีรษะให้จวนอู่อันโหวก็สมควรแล้ว
พระราชวังต้าหยง
หลินข่ายบุกเข้าไปในห้องทรงพระอักษรราวกับลมพัด
สีหน้าเยือกเย็นที่เขามักมีถูกแทนที่ด้วยโทสะอันยากจะข่มไว้ อกน้อย ๆ กระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อยเพราะเร่งฝีเท้าและอารมณ์พลุ่งพล่าน