จินจ๋าถือของวิเศษไว้ในมือ กลิ่นอายเซียนแผ่กำจายอย่างน่าเกรงขาม “มารร้ายเม็ดมาร! ข้ารับบัญชาจากวิถีสวรรค์มาเพื่อกำจัดเจ้า!”
มู่จ๋าติดตามมาทันที “จงยอมจำนนเสียแต่โดยดี ข้ายังพอเหลือเศษวิญญาณไว้ให้เจ้าได้!”
นาจาชะงักงัน
เขามองใบหน้าทั้งสองที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย มองแววสังหารเต็มเปี่ยมในดวงตาของพวกเขา ความโศกเศร้าเย็นเยียบพลันผุดขึ้นในใจ
เขาค่อย ๆ เก็บเปลวเพลิงมาร น้ำเสียงสั่นพร่า “พวกท่าน...จะสังหารข้าหรือ?”
“เจ้าเป็นเม็ดมารที่นำหายนะมาสู่โลก ผู้คนล้วนสมควรกำจัด” จินจ๋ากล่าวอย่างหนักแน่น ไร้ซึ่งความปรานีแม้แต่น้อย
ถ้อยคำนี้จุดโทสะที่นาจาสะสมมานานหลายปีให้ลุกโชนขึ้นอย่างสิ้นเชิง
เขาแหงนหน้าหัวเราะลั่น เปลวเพลิงสีชาดระเบิดกึกก้อง สะเทือนทะเลเมฆจนปั่นป่วน
“ช่างเป็นการผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ที่ดีเสียจริง!
วิถีสวรรค์กล่าวว่าข้าเป็นปีศาจ พวกเจ้าก็ชักดาบใส่ข้า สำนักเซียนกล่าวว่าข้าก่อกรรมชั่ว พวกเจ้าก็ไม่เห็นแก่สายสัมพันธ์ฉันพี่น้อง
เช่นนั้นวันนี้ข้าจะบอกพวกเจ้า ความดีความชั่วของข้า มิใช่วิถีสวรรค์เป็นผู้กำหนด
พวกเจ้าอยากสังหารข้า ก็เข้ามา!”
ศึกระหว่างพี่น้องพลันปะทุขึ้น
วิชาของจินจ๋าและมู่จ๋าลึกล้ำ ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งปลิดชีพ ส่วนพลังต่อสู้ของนาจาท่วมฟ้า ทุกย่างก้าวพลิกสถานการณ์ได้
แสงเซียนกับเปลวเพลิงมารปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง ภูเขาแม่น้ำสั่นสะเทือน
ทว่านาจารู้แก่ใจเพียงผู้เดียวว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเขาล้วนยั้งมือ เขาไม่ได้ต่อสู้กับพี่ชายของตน แต่กำลังต่อสู้กับวิถีสวรรค์ที่บีบให้พวกเขาต้องเข่นฆ่ากันเอง
ขณะที่ทั้งสามกำลังจะต่อสู้จนรู้ผลแพ้ชนะเป็นตาย เงาร่างหนึ่งก็เหยียบลมมาถึง ขวางอยู่ตรงกลาง
“หยุดมือ!” หลี่จิ้งทะยานกายมาขวางทั้งสามไว้กลางทาง ตวาดเสียงกร้าว “พวกเจ้าเป็นพี่น้องกันสามคน จะเข่นฆ่ากันเองได้อย่างไร!”
จินจ๋าขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ? นี่คือเม็ดมารที่นำหายนะมาสู่โลก พวกเรารับบัญชาจากวิถีสวรรค์มากำจัดมาร—”