ฉีหลินทนเห็นเด็กคนหนึ่งถูกทรมานจนมีสภาพเช่นนี้ไม่ได้ นางด่าราชสำนักหลางหรงอยู่ในใจไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร แต่ก็ยังระงับโทสะไม่ลง
“มู่ชี กลัวสุนัขหรือไม่?”
มู่ชีก้มหน้า เงียบอยู่นาน ก่อนจะเล่าประสบการณ์ในอดีตให้ฉีหลินฟังเป็นครั้งแรก เสียงเบาราวยุงบิน
“เมื่อก่อนข้าชอบสุนัขมาก ภายหลังพวกเขารู้ว่าข้าชอบสุนัข ก็เลยตัดอุ้งเท้ากับหางของลูกสุนัขที่ข้าเลี้ยง ควักตาของมัน แล้วโยนลงคูน้ำ ให้ข้ายืนมองมันตายต่อหน้าต่อตา ทั้งยังปล่อยสุนัขดุมาไล่กัดข้า ข้าก็เลยกลัวอยู่บ้าง แต่ที่จริงในใจข้ายังชอบสุนัขอยู่”
โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย! พวกคนหลางหรงนั่นเป็นสัตว์เดรัจฉานหรือไง!
ฉีหลินแค้นฝังใจ ขีดบัญชีไว้ในใจอย่างหนัก หากไม่ใช่สถานที่ไม่เหมาะ นางคงสบถออกมาเสียตรงนั้นแล้ว นางข่มเพลิงโทสะในใจ ก่อนถามหยั่งเชิงว่า
“เช่นนั้นพวกเราพาพวกมันกลับไปเลี้ยงดีหรือไม่?
ดูสิ ลูกสุนัขแต่ละตัวอ้วนกลม ส่วนแม่สุนัขกลับผอมจนแทบไม่เป็นทรง เห็นได้ว่านางรักลูกของตัวเองเพียงใด พาพวกมันกลับไป ให้กินของดีสักหลายมื้อ เดี๋ยวก็กลับมาแข็งแรง”
มู่ชีพยักหน้าเบา ๆ
ฉีหลินลองถามอีกครั้งว่า “เจ้าคิดจะเลี้ยงพวกมันไว้ที่สวนผลน้ำเต้า หรือเลี้ยงไว้ที่จวนอ๋อง? หากอยากเลี้ยงไว้ที่สวนผลน้ำเต้า ท่านย่าอู่ย่อมเห็นชอบ แต่หากอยากเลี้ยงไว้ที่จวนอ๋อง คงต้องถามเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ก่อน เมื่อทั้งสองพระองค์เห็นชอบแล้ว เจ้าจึงจะพาสุนัขกลับไปได้”
มู่ชีพยักหน้าอีกครั้ง
“เช่นนั้นพากลับสวนผลน้ำเต้าก่อน ให้พวกมันกินอิ่มสักมื้อ แล้วค่อยคิดกันอีกที?”
มู่ชีพยักหน้าอย่างแรง
แต่ยามนี้แม่สุนัขกับลูกสุนัขต่างอยู่ในสภาพระแวดระวัง พอเห็นอาวุธในมือคนงานก็ยิ่งคลุ้มคลั่งจนแทบควบคุมไม่อยู่ ฉีหลินให้เด็ก ๆ ออกไปรอในรถม้าก่อน แล้วสั่งคนกลับไปเอาเบาะนวมกับซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาหลายลูก