ฮูหยินโหวหลิ่วซื่อกล่าวคำตัดสินสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงกักบริเวณอยู่ในเรือน สำนึกผิดให้ดี เมื่อใดคิดได้แล้ว เมื่อนั้นค่อยออกมา
อวี้เหยากำลังตั้งครรภ์บุตรของตระกูลจวง จำต้องได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน เครื่องใช้และเบี้ยเลี้ยงทุกอย่างให้จัดเตรียมตามระเบียบของภรรยารอง รอเพียงเลือกวันมงคลได้แล้ว ก็จะจัดพิธีแต่งตั้งเป็นภรรยารองอย่างสมเกียรติ”
หลิ่วอวี้หรูฉวยโอกาสซ้ำเติมอยู่ข้าง ๆ ทุกถ้อยคำล้วนทิ่มแทงใจอู่ซื่ออิง:
“ภรรยาเอกที่มีชาติกำเนิดเป็นบุตรสาวอนุ ยึดตำแหน่งภรรยาเอกมาสี่ปีแต่กลับไม่มีบุตร ยังกล้าขวางทางผู้อื่น ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง แม่สามีเมตตาเจ้าแล้ว มิได้ลงโทษส่งเจ้าไปอยู่ศาลบรรพชนโดยตรง นับเป็นพระคุณใหญ่หลวงต่อเจ้าแล้ว”
หลิ่วอวี้เหยาหลุบตาลง ท่าทางอ่อนน้อมเรียบร้อย มุมปากที่กดต่ำซ่อนรอยยิ้มซึ่งยากจะสังเกตเห็นเอาไว้
ส่วนจวงเหยียนผู้เป็นสามีของนาง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยกล่าวถ้อยคำเป็นธรรมแทนนางแม้แต่คำเดียว
อู่ซื่ออิงถูกหญิงรับใช้สูงวัยกึ่งประคองกึ่งฉุดลากออกไป ก้าวเดินโซเซ ใจเย็นเยียบราวกับจมลงสู่ธารน้ำแข็ง
แต่ก่อนนางคิดเสมอว่า ขอเพียงวางตัวสงบเสงี่ยม สำรวมและอ่อนโยน ก็ย่อมแลกความสงบในจวนโหวมาได้บ้าง ทว่านางกลับลืมไปว่า ในเรือนลึกแห่งนี้ที่กลืนกินผู้คน หากไร้บุตรคอยพึ่งพา ไร้ตระกูลเดิมหนุนหลัง ภรรยาเอกผู้มีชาติกำเนิดเป็นบุตรสาวอนุย่อมไม่มีแม้แต่สิทธิ์ยืดหลังต่อต้าน
พวกเขาใช้คำว่า “ไร้บุตร” กล่าวหาว่านางไร้ความสามารถ ใช้คำว่า “บุตรสาวอนุ” ดูแคลนว่านางต่ำต้อย ใช้คำว่า “ริษยา” โยนความผิดใส่นาง แล้วใช้ “กฎจวนโหว” “ธรรมเนียมอันเหมาะสม” และ “ทายาท” พันธนาการนางทีละชั้น พร้อมกรอกหูนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า: