ฉีหลินได้รับข่าว ใจก็พลันลุกโชนด้วยโทสะอีกครั้ง ทว่านางข่มมันไว้ได้ ไม่ได้เกรี้ยวกราดดังเช่นสองคราก่อน เมื่ออารมณ์สงบลง ในใจก็เหลือเพียงความกระจ่างแจ้งว่า “ไปอีกจนได้”
นับแต่ลงโทษอู่ซื่อเซียวด้วยกฎครอบครัว ฉีหลินก็รู้สึกว่าพฤติกรรมของเขาผิดแผกจากสามัญ ยามว่างนางจึงมักครุ่นคิดว่า เด็กคนนี้คิดอะไรกันแน่?
นางใช้เวลานานพอสมควรเพื่อวิเคราะห์การกระทำของอู่ซื่อเซียว
เด็กอายุสิบสองปี อยู่ในช่วงไว้ทุกข์อย่างเคร่งครัด ถูกอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด ทั้งยังถูกลงโทษตามกฎครอบครัว แต่ก็ยังดึงดันเข้าออกหอนางโลม เรื่องเช่นนี้มิอาจสรุปได้ด้วยคำว่า “คุณชายเสเพล” เพียงคำเดียว
คนอื่นต่างคิดว่าเขาแก้นิสัยเดิมไม่ได้ ฉีหลินกลับคาดเดาว่า หลังประสบเหตุพลิกผันกะทันหัน จิตใจของเด็กหนุ่มอาจเปลี่ยนแปลงไป และมีเรื่องในใจบางอย่างที่ไม่อาจบอกใครได้
นางพอจะสรุปเหตุผลออกมาได้ห้าประการ
ประการแรก คือการระบายความอัดอั้นอย่างสุดขีดในช่วงไว้ทุกข์
นับแต่ข่าวร้ายว่าอู่อันโหวสิ้นชีพในสนามรบมาถึง เด็กคนนี้ก็ถูกความโศกเศร้าไร้ที่สิ้นสุดกลืนกิน
ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบิดาและพี่ชาย เขาไม่รู้ว่าจะเอ่ยออกมาอย่างไร ทั้งยังไม่มีใครอดทนรับฟัง มารดาฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเขา ควบคุมเข้มงวด ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะใช้กฎครอบครัวลงโทษ เมื่อรวมกับข้อห้ามในช่วงไว้ทุกข์ ซึ่งทำให้ไม่อาจหัวเราะรื่นเริงหรือหาความสำราญได้ เขาจึงอึดอัดขุ่นมัวอยู่ทุกวัน
เด็กหนุ่มวัยสิบสองย่อมซุกซนเป็นธรรมดา ยิ่งเป็นเขาด้วยแล้ว ตั้งแต่เกิดมาก็ได้รับการตามใจจากบิดาและพี่ชายมาโดยตลอด ภารกิจประจำวันของเขามีเพียงทำให้ตนเองมีความสุข
เมื่อถูกกดทับด้วยเรื่องราวหนักหนาหลายชั้น อารมณ์ในใจก็ไร้หนทางระบาย เขาจึงทำได้เพียงไปยังหอนางโลม สถานที่ซึ่งดู “อิสระเสรีไร้พันธนาการ” เพื่อหลบหนีจากความหนักอึ้งชั่วคราว ระบายความทุกข์ระทมและความสับสนในใจ