หลังกลับมาต้าหยง ตวนอ๋องมีสีหน้าอิดโรย ภรรยาชาวแคว้นหลางหรงของเขาก็เงียบขรึมพูดน้อยเช่นกัน มือจับจูง “เด็กหญิงตัวน้อย” ที่เงียบผิดปกติไว้แน่น เพียงมีเสียงดังขึ้นมาบ้าง นางก็สะดุ้งราวกับนกที่ถูกเกาทัณฑ์
ฮ่องเต้เสด็จพบด้วยพระองค์เอง ครั้นทอดพระเนตรก็ทรงเวทนา
ตวนอ๋องตกเป็นตัวประกันมาหลายปี อดทนแบกรับความอัปยศ ส่วนโอรสของเขายิ่งต้องอดทนใช้ชีวิตในฐานะสตรีตั้งแต่เยาว์วัย ณ แคว้นศัตรู ความทุกข์ยากเหล่านั้นยากจะบรรยายให้หมดสิ้น
ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลอย่างงามในทันที ทั้งเงินทอง ที่นาและบ้านเรือน ผ้าแพรพรรณและของล้ำค่า หลั่งไหลลงมาดุจสายน้ำ หวังว่าจะช่วยชดเชยได้บ้าง และเยียวยาบาดแผลในใจของครอบครัวนี้
ทว่า ทรัพย์สินเงินทองที่ชดเชยให้ ย่อมไม่อาจเติมเต็มช่องว่างจากกาลเวลาและบาดแผลทางใจได้
โดยเฉพาะเด็กคนนั้น ทั้งความสับสนในการรับรู้เพศสภาพ การเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมครั้งใหญ่ และการเปลี่ยนสถานะอย่างฉับพลัน ล้วนต้องอาศัยเวลาอันยาวนานและการชี้แนะอย่างใส่ใจ จึงจะปรับตัวได้
ฮ่องเต้ทรงพินิจไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้นหารือเรื่องโควตาของสวนผลน้ำเต้า จึงทรงอนุมัติโควตานี้ให้เด็กคนดังกล่าวเป็นกรณีพิเศษด้วยพระองค์เอง ณ ท้องพระโรง
ไม่มีผู้ใดคัดค้าน ไม่มีผู้ใดตั้งข้อสงสัย
ในแง่ส่วนรวม บิดาของเด็กเสี่ยงชีวิตอยู่ในแดนศัตรู มีความชอบต่อแผ่นดิน ส่วนในแง่ส่วนตัว เด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้ต้องแบกรับแรงกดดันและความบิดเบี้ยวที่คนทั่วไปมิอาจจินตนาการได้ บัดนี้ได้กลับคืนสู่บ้านเกิดในที่สุด ย่อมสมควรได้รับการดูแลและอบรมสั่งสอนอย่างดีที่สุด
เพื่อให้เด็กที่เติบโตมาภายใต้เงามืดในต่างแคว้นได้เรียนรู้ใหม่อีกครั้งว่าจะเป็นบุรุษแห่งต้าหยงอย่างไร จะคบหากับเด็กวัยเดียวกันอย่างปกติได้อย่างไร และจะค่อย ๆ ทวงคืนวัยเยาว์อันสดใสไร้กังวลซึ่งควรเป็นของเขาได้อย่างไร ในสภาพแวดล้อมที่เรียบง่ายและเป็นมิตรของสวนผลน้ำเต้า