การแข่งขันวิ่งแข่งคำนวณเลขทางฝั่งตะวันตกทำเอาผู้คนหัวเราะกันจนแทบครึ่งสนาม
โจทย์ล้วนเป็นการบวกและลบเลขไม่เกินสิบ ตามเหตุผลแล้วไม่น่ายาก ทว่าเด็ก ๆ พอตื่นเต้นขึ้นมาก็กลับลืมวิธีคิดไปเสียหมด
เด็กชายคนหนึ่งหน้าตามอมแมมวิ่งไปหยุดหน้ากระดาน โจทย์คือ “สามบวกห้าเท่ากับเท่าไร” เขานับนิ้วอยู่นาน มือซ้ายสามนิ้ว มือขวาห้านิ้ว นับไปนับมาอย่างไรก็ได้เก้านิ้ว
เขาร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แล้วนับนิ้วมือใหม่อีกครั้ง ผลก็ยังเป็นเก้านิ้ว
ท้ายที่สุดเขาจึงนั่งแปะลงกับพื้น ถอดรองเท้า แล้วนับนิ้วเท้าไปด้วย
ชาวบ้านที่ยืนมุงหัวเราะจนตัวงอ มีคนตะโกนบอกเขาว่า “เด็กน้อย ให้ข้ายืมนิ้วอีกสองนิ้วไหมเล่า?”
เขาเงยหน้าถลึงตามองคนผู้นั้น ก่อนก้มหน้าก้มตานับต่อ ในที่สุดด้วยความร่วมแรงร่วมใจของมือทั้งสองและเท้าทั้งสอง เขาก็ได้คำตอบเป็น “แปด” แล้วลุกขึ้นเขียนเสร็จก็วิ่งจากไป
เด็กหญิงอีกคนกลับมั่นใจเต็มเปี่ยม เพียงกวาดตามองโจทย์ “หกลบสองเท่ากับเท่าไร” ก็จรดพู่กันเขียน “สาม” แล้วหมุนตัววิ่งไปทันที
วิ่งออกไปได้สิบกว่าก้าว จู่ ๆ นางก็หยุดลง พึมพำกับตัวเองว่า “หกลบสอง... หกลบสอง...” จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป ตบหน้าผากตัวเองแล้ววิ่งย้อนกลับไป ลบ “สาม” ทิ้ง เปลี่ยนเป็น “สี่” จึงออกวิ่งต่ออย่างพึงพอใจ
กรรมการมองเลข “สาม” ที่ถูกลบออกไปเพียงครึ่งเดียวบนกระดาน ถอนหายใจแล้วหยิบแปรงลบกระดานมาช่วยเก็บงานให้เรียบร้อย
ยังมีเด็กฉลาดแกมโกงอีกคนหนึ่ง วิ่งไปถึงหน้ากระดานแล้วไม่ยอมมองโจทย์ของตน กลับแอบเหลือบมองกระดานข้าง ๆ หวังจะลอกคำตอบ