ทหาร 32 นายเปลี่ยนก้าวเดินพร้อมกัน
ยกขา ค้างไว้ แล้ววางลง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นไปประหนึ่งถูกบังคับบัญชาด้วยเส้นประสาทเส้นเดียวกัน
ยกขาสูงเท่ากัน วางเท้าลงตำแหน่งเดียวกัน แกว่งแขนเป็นระยะเท่ากัน
มองจากด้านข้าง ทหารทั้ง 32 นายประหนึ่งถูกคัดลอกออกมา ไม่มีความคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย
เสียงพื้นรองเท้ากระทบแผ่นศิลาเขียวมิใช่เสียงดังปึงปังระคนกันอีกต่อไป หากกลายเป็นเสียงหนักแน่นเพียงเสียงเดียว ราวกับค้อนยักษ์กระหน่ำลงบนผืนดิน—ปัง! ปัง! ปัง!
ในเวลาเดียวกัน ทหารทั้ง 32 นายหันหน้าไปยังแท่นประธานพร้อมกัน
ทั่วลานกว้างเงียบกริบ
ทุกคนถูกไอสังหารอันเย็นเยียบที่โถมเข้าปะทะกดดันจนพูดไม่ออก ต่างกลั้นหายใจ
กองทหารเดินมาถึงหน้าแท่นประธาน ตรงกับตำแหน่งของฮ่องเต้พอดี
ทหารสี่นายผู้เชิญธงยกธงชาติแห่งต้าหยงในมือขึ้นสูงเป็นจังหวะ ธงพื้นแดงลวดลายทองผืนนั้นประหนึ่งเปลวเพลิงลุกโชนอยู่กลางแสงตะวัน
ทหาร 28 นายผู้พิทักษ์ธงชาติชักดาบข้างเอวออกมาพร้อมกันในชั่วพริบตา
“เคร้ง—!”
ดาบเหิงเตาทั้ง 28 เล่มหลุดจากฝักพร้อมกัน คมดาบสะท้อนแสงตะวันเป็นประกายขาวเจิดจ้า
พวกเขายกดาบขึ้นระดับอก ปลายดาบชี้ขึ้น คมดาบหันออกด้านนอก ก่อเป็นกำแพงดาบอันเย็นเยียบเบื้องหน้า
แสงตะวันไหลเลียไปตามคมดาบ ประหนึ่งเส้นเงินที่กำลังลุกไหม้
นายทหารผู้บัญชาการกองกล่าวขึ้นอีกครั้ง เสียงแหบพร่าแต่กังวาน ราวกับเค้นออกมาจากส่วนลึกที่สุดของอก
“เตรียม—!”
ทหารทั้ง 32 นายขานรับพร้อมกัน เสียงกู่ก้องออกจากอกของทุกคน ประสานเป็นกระแสเสียงสนั่นสะเทือนแก้วหู
“ใต้หล้า—ปรองดอง! ขุนเขาสายน้ำ—มั่นคงชั่วนิรันดร์! ตะวันจันทรา—ส่องสว่างยาวนาน!”