ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้มาไว้ที่ตนก่อน เปลี่ยนจากเสี่ยวอวี้เฉินก่อเรื่องคนเดียวให้กลายเป็นย่ากับนางร่วมมือกันก่อเรื่อง แล้วค่อยพลิกความหมาย เปลี่ยนจากการก่อเรื่องให้เป็นการแก้แค้น บางทีอาจช่วยลดความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวในใจเด็กน้อยลงได้บ้าง
สิ่งที่เสี่ยวอวี้เฉินทำล้มมิใช่โดมิโนตัวสำคัญที่สุด บนพื้นยังเหลือส่วนเล็ก ๆ ที่ไม่ล้ม ฉีหลินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบโดมิโนตัวสำคัญ แล้วใช้นิ้วดันให้ล้มอย่างไม่เกรงใจ
ครืนครั่น! โดมิโนส่วนที่เหลือพากันล้มครืนลงมาเป็นระลอก ราวกับภูเขาถล่มทะเลพลิก
จากนั้นฉีหลินก็หัวเราะอย่างได้ใจ “ฮ่า ๆ ๆ! ฉีต้าเซิ่ง เจ้าแอบเอาจื่อเกอน้อยของข้าไป ข้าก็จะทำลายภูเขาถล่มทะเลของเจ้าให้พังทลาย! แค้นใหญ่หลวงของข้าชำระแล้ว!”
โอ๊ย สวรรค์ช่วย! หากฉีต้าเซิ่งรู้เข้า ต้องฆ่านางแน่ ฉีหลินคว้ามือเสี่ยวอวี้เฉินแล้ววิ่งออกไปทันที “อวี้เฉิน หนีเร็ว!”
เสี่ยวอวี้เฉินวิ่งตามไปได้สองก้าว จู่ ๆ ก็ฉุดฉีหลินให้หยุดกึก พลางร้องเรียกอย่างร้อนใจและลนลาน “ท่านย่า!”
ฉีหลินชะงักไปทั้งตัว สองคำนั้นชัดเจนและดังกังวาน นางนึกว่าตนหูฝาด จึงจ้องอู่อวี้เฉินอย่างเหม่อลอย
เห็นเพียงริมฝีปากเล็ก ๆ ของเสี่ยวอวี้เฉินขยับ “นกแก้ว”
ฉีหลินได้ยินชัดเต็มสองหู แต่ก็ยังไม่กล้าเชื่อ นางหันไปมองพี่สะใภ้อย่างตื่นเต้น เห็นพี่สะใภ้มีน้ำตาคลอและพยักหน้าให้นางอย่างแรง สาวใช้สองคนของนางต่างยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
ใช่แล้ว นางไม่ได้ฟังผิด เสี่ยวอวี้เฉินพูดได้แล้ว
ตั้งสติ ตั้งสติ อย่าตื่นเต้น อย่าตื่นเต้น อย่าทำท่าทางมากเกินไป ประเดี๋ยวจะทำให้เด็กตกใจจนกลับไปไม่พูดอีก
“ไม่เอาแล้ว หนีเอาชีวิตรอดสำคัญกว่า กลับจวน!” ฉีหลินคว้ามือเสี่ยวอวี้เฉินแล้ววิ่งออกไป