อนาคตของจวงเหยียนพังทลายลงจนสิ้น มิตรสหายจอมปลอมในวันวานต่างหนีกระเจิดกระเจิง แม้แต่บิดาและพี่ชายก็ยังรังเกียจเขาอย่างที่สุด
เขาหลบอยู่ในห้องหนังสือตลอดทั้งวัน มิได้อ่านตำราเพื่อมุ่งหน้าในเส้นทางบัณฑิต เพียงจ้องสุราที่เหลืออยู่ด้วยความเหม่อลอย หรือไม่ก็ขว้างปาข้าวของอย่างไร้เหตุผล
เส้นทางสอบขุนนางขาดสะบั้น ทั้งไร้ความสามารถ ไร้สติปัญญา อนาคตมืดมน เขาราวกับสัตว์ที่ติดอยู่ในกรง ทำได้เพียงเผยเขี้ยวเล็บใส่คนใกล้ชิดที่สุด
“ล้วนเป็นความผิดของเจ้า!” กลายเป็นคำติดปากของจวงเหยียน
ยามฤทธิ์สุราขึ้นหน้า ดวงตาของเขาแดงก่ำ ชี้นิ้วไปยังปลายจมูกหลิ่วอวี้เหยา
“หากเจ้าไม่ยั่วยวนข้า หากเจ้าไม่โลภไม่รู้จักพอ ยืนกรานจะเป็นภรรยาเอกเคียงคู่ ข้าจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร! บุตรชายสายตรงของจวนโหวที่เคยสง่าผ่าเผย บัดนี้กลับกลายเป็นหนูสกปรกในท่อระบายน้ำที่ไม่กล้าออกหน้า!”
แรกเริ่มหลิ่วอวี้เหยายังร่ำไห้พร่ำแก้ตัว ต่อมาก็เหลือเพียงความเงียบงันอันด้านชา
นางมองชายที่สิ้นหวังตรงหน้า ยังจะเหลือท่าทีเจ้าสำราญสง่างามอยู่สักกี่ส่วน? ยังจะเหลือความรักลึกซึ้งที่เคยให้คำมั่นว่าจะมอบอนาคตอันรุ่งโรจน์แก่นางอีกสักเท่าใด?
ความเสียใจเกาะเกี่ยวหัวใจดุจเถาวัลย์พิษ ที่แท้สิ่งล้ำค่าที่สุดซึ่งนางเดิมพันลงไปแลกมานั้น มิใช่ความรักมั่นคงไม่แปรผัน หากเป็นกรงขังหรูหรา และคนขลาดเขลาที่โยนความล้มเหลวทุกอย่างให้เป็นความผิดของนางอย่างสิ้นเชิง
ความมั่งคั่งและความรักที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าได้มาง่ายดาย บัดนี้เมื่อมองย้อนกลับไป ก็เป็นเพียงละครตลกที่ต้องจ่ายด้วยราคามหาศาล
เมื่อได้ยินว่าจวงเหยียนใช้ชีวิตไม่สู้ดี ฉีหลินก็อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ถามอย่างพึงพอใจว่า “จวงเหยียนถูกเจ้าทุบตีจนเป็นอย่างไรบ้าง?”
เสี่ยวหลี่ก้มหน้า น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับกำลังรายงานสภาพดินฟ้าอากาศ
“เรียนเจ้านาย จวงเหยียนผู้นั้น บ่าว ‘ดูแล’ ไปแล้วขอรับ ลงมือได้พอเหมาะพอดี ไม่กระทบถึงกระดูก ไม่ถึงตาย เพียงทำให้เนื้อหนังทั่วร่างของเขาผ่อนคลายอย่างดี คาดว่าคงต้องนอนอยู่บนเตียงสักครึ่งเดือน”