หลี่เซี่ยงเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งปนละอายใจ “ท่านผู้เฒ่าคิดรอบคอบยิ่ง เป็นข้าน้อยที่หัวเก่า ห้องสุขานั้นจำเป็นจริง ๆ”
“อืม” ฉีหลินกล่าวต่อ “ข้อสอง ถังขยะ ไม่สิ เรียกว่า ‘ถังใส่สิ่งปฏิกูล’ หรือ ‘ถังรักษาความสะอาดถนน’ เถิด
ทำจากไม้หรือเครื่องปั้นดินเผาเนื้อหยาบ ไม่ต้องใหญ่โตนัก วางไว้เป็นระยะ โดยเฉพาะบริเวณที่ขายอาหารและจุดที่ผู้คนพลุกพล่าน
ให้ทุกคนมีที่ทิ้งเปลือกผลไม้กับเศษกระดาษ จะได้รักษาความสะอาดของสถานที่ เช่นเดิม ต้องจัดคนมาคอยเก็บกวาดตามเวลา”
“ข้อสาม” นางชี้ไปยังขอบลานกว้างทั้งด้านตะวันออกและตะวันตก “ให้เว้นทางแคบกว้างราวสิบก้าวไว้ชิดขอบทั้งสองด้าน ปรับพื้นให้เรียบและอัดแน่นก็พอ
ทางเล็กสองสายนี้มีไว้ให้ชาวบ้านที่อยากฉวยโอกาสในงานชุมนุมใหญ่ค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ จะขายน้ำชา ขนม ของกินเล่น น้ำตาลปั้น หรือของเล่นชิ้นเล็กก็ได้ทั้งนั้น
ทางราชสำนักอาจเก็บค่าดูแลเพียงเล็กน้อยพอเป็นพิธี หรือไม่เก็บเลยก็ได้ ให้พวกเขาค้าขายอย่างเป็นระเบียบ
ทั้งสะดวกแก่ผู้ที่มาชมการแข่งขัน ทั้งช่วยให้ชาวบ้านตัวเล็ก ๆ มีหนทางทำมาหากิน อีกทั้งยังทำให้สถานที่จัดงานคึกคักมีชีวิตชีวา”
คราวนี้หลี่เซี่ยงประหลาดใจจริง ๆ “ท่านผู้เฒ่า หากพ่อค้าแม่ขายมารวมตัวกัน มิยิ่งดูวุ่นวายหรือขอรับ? อีกทั้งหากมีพ่อค้าไร้คุณธรรมฉวยโอกาสขึ้นราคา หรือเกิดข้อพิพาท…”
ฉีหลินเอ่ยขัดเขา
“ที่วุ่นวายก็เพราะดูแลไม่ดีต่างหาก
พวกเรากำหนดพื้นที่ไว้ล่วงหน้า วางขอบเขตการค้าขายให้ชัดเจน แล้วส่งเจ้าหน้าที่หรือทหารลาดตระเวนรักษาความสงบและจัดการข้อพิพาท
ราคากำหนดให้อยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผลได้