ฉือฮั่วเหลือบมองป้ายอาญาสิทธิ์แวบหนึ่ง “โอ้โฮ ฝ่าบาทถึงกับพระราชทานของสิ่งนี้ให้เจ้าด้วยหรือ?”
ไหล่ของฉีหลินตกลง นางเอ่ยเสียงอ่อย “กลายเป็นงานแข่งขันกีฬาทั่วเมืองหลวงอีกแล้ว”
“หา? ฮ่าๆๆๆ! ฮ่าๆ! ขำจนข้าจะตายอยู่แล้ว มิน่าเล่า ข้าก็ว่าอยู่ แค่ชวนเด็กๆ ในสำนักศึกษาไม่กี่แห่งมาเล่นสนุก เหตุใดถึงต้องใช้ป้ายอาญาสิทธิ์ด้วย”
“ท่านยังจะหัวเราะอีกหรือ? ข้าบอกว่าทำไม่ไหวแล้ว สุดท้ายก็ยังโยนภาระไม่สำเร็จ แถมยังหอบป้ายอาญาสิทธิ์กลับมาอีกชิ้น
ฝ่าบาทตรัสแล้วว่า เรื่องใดเกี่ยวข้องกับงานแข่งขันกีฬา ขอเพียงข้าชูป้ายอาญาสิทธิ์ขึ้น ทุกคนล้วนต้องฟังคำสั่งข้า คนแรกที่ข้าจะเกณฑ์มาใช้แรงงานก็คือท่าน!”
ฉือฮั่วจะทำเป็นไม่เห็นป้ายอาญาสิทธิ์นั้นก็ย่อมได้ อย่าว่าแต่ก้อนทองคำก้อนหนึ่งเลย ต่อให้ฮ่องเต้มายืนอยู่ตรงหน้า หากเขาไม่อยากทำเรื่องใด ใครจะบังคับเขาได้?
แต่คนนอกไม่รู้ว่าเขาเป็นพระปิตุลาของฮ่องเต้ จึงยังต้องไว้หน้าฮ่องเต้บ้าง อย่างไรเสียป้ายอาญาสิทธิ์ก็เป็นตัวแทนพระราชอำนาจ เขาย่อมต้องช่วยรักษาไว้สักหน่อย อีกอย่าง ท่าทางหัวฟูทั้งอัดอั้นของฉีหลินก็น่าขันนัก เช่นนั้นเขาจะยอมฟังนางบ่นสักสองสามประโยคก็แล้วกัน
“ได้ ข้ายอมแล้ว เจ้าพูดมาเถิด” หลวงจีนร่างใหญ่ทรุดกลับลงไปกองบนเก้าอี้
ฉีหลินหยิบกระดาษกับพู่กันขึ้นมา เริ่มเขียนพลางเรียบเรียงความคิด นึกสิ่งใดได้ก็เขียนสิ่งนั้น พูดจ้อไม่หยุด ครึ่งหนึ่งพูดให้ตนเองฟัง อีกครึ่งพูดให้ฉือฮั่วฟัง
“เอาตามลำดับเวลา ไล่เรียงตั้งแต่ต้น
ขบวนผู้เข้าแข่งขันต้องเดินวนรอบถนนสายหลักของเมืองหนึ่งรอบ จัดขบวนแห่ ไม่ไกลเกินไปและไม่สั้นเกินไป เรื่องเส้นทางขบวนแห่ต้องหารือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง สุดท้ายไปตรวจพลกันที่ลานฉีเหนียน
ด้านหน้าสุดของขบวน ให้คนสองคนถือป้ายผืนยาว ยาวราว 15 ฉื่อ กว้าง 3 ฉื่อ เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า สอดด้ามยาวผ่านด้านที่ยาว ไม่ต้องชูสูง แค่ประคองไว้ตรงระดับอกก็พอ