เอ้อร์ฮูหยินผานอิ๋งรีบก้าวเข้าไป อุ้มเด็กหญิงขึ้นมาปลอบเสียงเบา แม่นมกับสาวใช้ต่างกรูกันเข้ามาช่วยวุ่นวายอยู่พักใหญ่
เด็กหญิงที่กำลังร้องไห้จ้าเป็นหลานสาวของฉีหลิน หลานรุ่นหลานของจวนโหวเรียงลำดับเป็นคนที่หก อายุสี่ขวบ มีชื่อว่าอู่หลานเฉิน เป็นบุตรของเรือนสอง นางเกิดมาก็บอบบางขี้แย ขยับนิดหน่อยก็ร้องไห้แล้ว
ตามกฎการสืบทอดลำดับอักษรในผังตระกูลอู่ ชื่อของคนแต่ละรุ่นจะมีอักษรประจำรุ่นกำหนดไว้ เพื่อให้จดจำง่าย บรรพบุรุษจึงนำอักษรของสิบหกรุ่นมาเรียบเรียงเป็นกลอนคู่บทหนึ่งว่า
วรรคบน: สืบสาน เทิดทูน ยึดมั่น ซื่อตรง รับใช้แผ่นดิน สร้างความสงบแก่บ้านเมือง
วรรคล่าง: แจ่มแจ้ง คุณธรรม หล่อเลี้ยง ปราชญ์ สืบทอด รุ่งเรือง
อู่อันโหวอู่จงหยวนอยู่ในรุ่นอักษร “จง” บุตรอยู่ในรุ่นอักษร “ซื่อ” ส่วนหลานอยู่ในรุ่นอักษร “เฉิน”
ฉีหลินทนเห็นเด็กน้อยร้องไห้ไม่ได้ จึงเดินเข้าไปอุ้มมาไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบโยนเสียงนุ่มนวล
“โอ๋ หลานรักของย่า อย่าร้องเลย อย่าร้องนะ มีเรื่องใดไม่สบายใจ บอกย่ามาสิ พูดออกมาแล้วถึงจะรู้ว่าควรช่วยเจ้าอย่างไร”
ดวงตากลมดำของอู่หลานเฉินกะพริบวูบ น้ำตาเม็ดโตสองหยดกลิ้งลงมา นางก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร ถึงได้ร้องไห้อยู่นี่อย่างไรเล่า!
นางพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างเต็มที่ แต่ก็จับต้นชนปลายไม่ถูก จนต้องร้องไห้ต่อไป ครั้นกลั้นใจเลือกคำอยู่หลายคำ ในที่สุดก็เอ่ยออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
“ดอกไม้ติดผม น่าเกลียดเกินไป ไม่อยากใส่”
ฉีหลินมองผมของอู่หลานเฉิน ก็พอเข้าใจต้นเหตุ นางถอดดอกไม้ผ้าสีขาวดอกหนึ่งออกจากมวยผม
ดอกไม้ผ้าดอกนั้นอ่อนยวบจนเสียรูป กลีบดอกไม่เป็นทรง ขอบมีเส้นด้ายรุ่ยออกมามากมาย ดูยุ่งเหยิง งานฝีมือหยาบกระด้าง ไม่น่ามองจริง ๆ
คงเพราะต้องใช้ในเวลาเร่งด่วน จวนจึงซื้อรวบจากข้างนอก คุณภาพย่อมไม่ดีนัก