หูซานทำราวกับได้ฟังเรื่องขบขันเหลวไหลที่สุด จึงหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะก้องสะท้อนในคุกอันว่างเปล่า ชวนให้ขนลุกอยู่บ้าง:
“ฮ่า ๆ ๆ! น่าสนใจ! วิธีป้องกันตัวอย่างนั้นหรือ? มาขอจากข้าผู้เป็นนักต้มตุ๋นชั้นต่ำเช่นนี้หรือ? ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านไม่รู้จริง ๆ หรือจงใจหยอกข้าเล่น?”
“ข้าสอนคนมาแต่ไหนแต่ไร ก็สอนเพียงวิธีถอดประตูหน้าต่าง งัดกลอน มิได้สอนวิธีเสริมความแข็งแกร่งให้ประตูบ้าน!”
สีหน้าฉีหลินไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งยังเจือความจริงใจอยู่หลายส่วน:
“เพราะท่านเป็นผู้ชำนาญการงัดกลอน จึงย่อมรู้ดีที่สุดว่าประตูบ้านตรงจุดใดเปราะบางที่สุด และแม่กุญแจแบบใดเปิดได้ง่ายที่สุด
อาจารย์ทั่วไปสอนเด็ก ๆ เรื่องเมตตา ซื่อสัตย์ มารยาท และคุณธรรม นั่นคือการก่อกำแพง ข้าผู้นี้อยากขอให้ท่านชี้แนะถึงรูรั่วที่อาจถูกเจาะบนกำแพง กับกลไกบนประตูที่อาจถูกงัดเปิด
รู้เขารู้เรา จึงจะป้องกันได้อย่างแท้จริง”
เสียงหัวเราะของหูซานค่อย ๆ เบาลง เขาหรี่ตาพิจารณาฉีหลินอีกครั้ง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คนที่เขาคบค้าด้วยมีแต่เหยื่อหน้าโง่ผู้โลภมาก คู่ปรับเจ้าเล่ห์ หรือเจ้าทุกข์ที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง สตรีสูงศักดิ์ที่ใจเย็นและเอ่ยตรง ๆ ว่าต้องการเรียน “วิชาหลอกลวง” เพื่อป้องกันมิให้ถูกหลอกเช่นนี้ เขาเพิ่งพบเป็นครั้งแรก
น่าสนใจ!
เขาค่อย ๆ นั่งลง รินสุราให้ตนเองจอกหนึ่ง ยกขึ้นดม กลิ่นหอมทำให้สีหน้าและแววตาผ่อนคลาย ดูเหมือนจะพอใจกับคุณภาพของสุราไม่น้อย
“ข้ามีเหตุใดต้องสอนท่าน? นั่นเป็นวิชาที่ทำให้ข้าตั้งตัวและหาเลี้ยงชีพได้ ท่านคิดจะเอาไปเพียงเพราะกับข้าวไม่กี่จานนี่หรือ?”
ฉีหลินรู้ดีว่าคนเจนโลกเช่นเขาไม่เห็นกระต่ายก็ไม่ปล่อยเหยี่ยว พูดหลักการลอย ๆ ไปก็ไร้ประโยชน์
“ครานี้ท่านหูทำให้ผู้มีอำนาจในเมืองหลวงขุ่นเคือง บุตรสาวคนเล็กของบ้านนั้นถึงแก่ชีวิตเพราะแผนการที่ท่านวางไว้ โทษที่ท่านได้รับ ข้าผู้นี้ไม่อาจช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้
แต่ข้าสามารถจัดให้ท่านได้รับอาหารอุ่น ๆ วันละสามมื้อระหว่างอยู่ในคุกจนถึงวันประหาร ทั้งยังเพิ่มผ้าห่มฝ้ายให้อีกผืนในยามค่ำคืน หากท่านยอมชี้แนะสักเล็กน้อย ข้าก็จัดให้ท่านได้เห็นแสงตะวันวันละสองเค่อในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต”