บ่าวคนสนิทของฉีเฉิงมาส่งข่าวว่า ฮูหยินกั๋วกงส่งคนมาถามว่าท่านกั๋วกงจะกลับจวนมากินมื้อเย็นเมื่อใด
พอเข้ามาก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าอู่เหวี่ยงแขนฟาดสิ่งของลงบนโต๊ะ พลางด่าพึมพำไม่หยุด ส่วนท่านกั๋วกงกับหลวงจีนร่างใหญ่ต่างมีแถบกระดาษแปะเต็มหน้า ท่านกั๋วกงยังต้องใช้มือปัดแถบกระดาษสองสามเส้นที่บังหน้าผากออก จึงจะเผยดวงตาขึ้นมามองเขาได้
“ไปบอกฮูหยินว่า คืนนี้ข้าจะกินข้าวที่บ้านน้องสาว เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่? ถ้าไม่มี ก็ออกไปรอข้างนอก อย่ามาขัดเวลาข้าเล่นไพ่”
ฉีหลินมีแถบกระดาษติดอยู่ประปรายบนศีรษะ นางเปิดไพ่ใบสุดท้าย แล้วเหลือบมองหัวสิงโตสองหัวที่แปะกระดาษเปล่าไว้จนเต็ม ก่อนถามว่า “ข้าหิวแล้ว ยังเล่นต่อหรือไม่? ไปกินข้าวกันเถิด?”
ฉือฮั่วกลอกตา “สภาพเจ้าที่ทำท่าทางโผงผางประหนึ่งจางเฟยเช่นนี้ ต่อให้ชกมวยสองชุดยังเหนื่อยกว่านี้อีก จะไม่หิวได้หรือ? กินข้าว กินข้าวเสร็จแล้วค่อยเล่นต่อ!”
ฉีเฉิงใช้มือทั้งสองข้างแกะแถบกระดาษลง พลางถามไปด้วยว่า “คืนนี้ที่บ้านเจ้ามีเค้กอะไรนั่นหรือไม่? เจ้าหนูฉีเข่อเหวยบอกว่าอร่อยนัก ข้ายังไม่เคยกินเลย”
ใกล้จะกินมื้อเย็นเสร็จ อู่ซื่ออิงก็แอบพูดกับฉีหลินอย่างเขินอายว่า “ท่านแม่ วันนี้หมอจางตรวจชีพจรให้ลูก เขาบอกว่าลูกตั้งครรภ์แฝดเจ้าค่ะ”
“หา? จริงหรือ! สวรรค์! ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน! ซื่ออิงของข้าโชคดีมีวาสนาอยู่เบื้องหน้า ตั้งครรภ์แฝดเชียว! โอ๊ย! สวรรค์! สวรรค์! ขอคุ้มครองตระกูลอู่ของเราด้วย!”
ฉีหลินดีใจจริง ๆ ดีใจแทนอู่ซื่ออิง เจ็บท้องคลอดคราวเดียว ได้ลูกสองคน ช่างดีเหลือเกิน!
อู่ซื่อเซียวซึ่งกินข้าวอยู่โต๊ะอีกฝั่งคาดเดาปฏิกิริยาของมารดาไว้แล้ว เพราะตอนพวกเขาได้ยินข่าวก็ยินดีไม่ต่างกัน เขาจึงแทรกขึ้นว่า