ฉีเฉิงถูกทุบจนแผ่นหลังปวดร้าว ยิ่งถูกแววตาเหี้ยมเกรียมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนของน้องสาวทำให้ตกใจจนสิ้นท่า ไหนเลยจะกล้าปฏิเสธแม้แต่คำเดียว เขาจึงพยักหน้ารัว ๆ
“ข้า...ข้าไป ข้าจะไปรับเดี๋ยวนี้! น้องหญิงโปรดระงับโทสะ ระงับโทสะเถิด!”
“แล้วก็เจ้า!” ฉีหลินหันขวับไปทางอนุหรงที่นอนแผ่อยู่บนพื้น พลางแค่นหัวเราะ “เป็นตัวอะไรกัน?! เป็นเพียงอนุคนหนึ่ง ข้าให้หน้าเจ้าเพียงสามส่วน เจ้าก็ลืมไปแล้วหรือว่าตนเองเป็นใคร! จวนกั๋วกงแห่งนี้ยังไม่ถึงคราวที่อนุอย่างเจ้าจะมาวางอำนาจ!”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบทำให้อนุหรงราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
ฉีหลินจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา จัดแขนเสื้อที่ยับเล็กน้อยให้เข้าที่ ก่อนกลับคืนสู่ท่าทีสง่างามสุขุมของฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหว ทว่าโทสะยังไม่คลาย
“เจ้าเป็นเพียงอนุ กลับทำเกินหน้าที่โดยพลการ นี่คือความผิดข้อที่หนึ่ง
วาจาที่กล่าวออกมาไม่เคารพฮูหยินเอก ทั้งยังพร่ำตัดพ้อ นี่คือความผิดข้อที่สอง
เครื่องแต่งกายและเครื่องใช้เกินกว่าระเบียบกำหนด ไม่รู้จักสำรวม นี่คือความผิดข้อที่สาม”
ทุกครั้งที่นางเอ่ยหนึ่งประโยค ใบหน้าของอนุหรงก็ซีดลงอีกส่วน บ่าวไพร่รอบข้างต่างก้มศีรษะต่ำยิ่งกว่าเดิม
ฉีหลินกวาดตามองแม่นมสูงวัยคนหนึ่งที่อยู่ข้างกาย “เจ้าเป็นคนเก่าแก่ของจวน บอกอนุหรงทีว่าโทษทั้งสามข้อนี้ควรจัดการอย่างไร”
แม่นมผู้นั้นสะดุ้งทั้งร่าง ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าดังตุบ แล้วตอบเสียงสั่น “เรียน...เรียนคุณหนูใหญ่ ตาม...ตามกฎตระกูล ควรตบปากและกักบริเวณเจ้าค่ะ”
แม้กำลังหวาดกลัว อนุหรงก็ยังพยายามแก้ต่าง “คุณหนูใหญ่ ข้าได้ยินว่าท่านปฏิบัติต่ออนุในจวนอย่างเมตตายิ่ง เหตุใดเมื่อกลับบ้านเดิมแล้วจึงปฏิบัติต่ออนุของพี่ชายอย่างเข้มงวดเช่นนี้? ท่านเป็นสะใภ้ตระกูลอู่ แต่กลับมายุ่งเรื่องตระกูลฉี นี่มีเหตุผลอันใด?”