บิดากับมารดาของเจ้าประลองกระบี่กันอยู่ในลานจวนโหว แสงจันทร์สาดลงบนร่างของทั้งสอง เงากระบี่ไขว้ประสาน สายลมเย็นพัดผ่าน ชายเสื้อพลิ้วไหว ทั้งคู่ประสานใจกันอย่างไร้ที่ติ เปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนท่านย่ามองจนตะลึง
บิดาของเจ้าจงใจออมมือให้มารดา ถูกนางใช้กระบี่ฟาดอาวุธหลุดมือแล้วก็ไม่ขุ่นเคือง กลับยิ้มพลางลูบเส้นผมของนาง ความยินดีในดวงตานั้นปิดบังไม่มิด
ยามพวกเขายังเยาว์วัย ต่างชอบไปวิ่งเล่นใต้ต้นไห่ถังในจวนแม่ทัพมากที่สุด
ฤดูใบไม้ผลิ ดอกไห่ถังผลิบานเต็มต้น สายลมพัดมาคราใด กลีบดอกไม้ก็ปลิวว่อนทั่วฟ้า บิดาของเจ้าปีนต้นไม้เด็ดดอกไห่ถัง ส่งให้มารดา เฝ้ามองนางเหน็บดอกไม้ไว้บนมวยผม แล้วเผยรอยยิ้มจนดวงตาโค้งหยี
ยามค่ำคืน เมื่อจันทร์ลอยเด่นกลางนภา ทั้งสองก็นั่งบนม้านั่งหินใต้ต้นไห่ถัง บิดาเล่าเรื่องสนุกในค่ายทหารให้มารดาฟัง ส่วนมารดาก็เล่าเรื่องที่พบเจอให้บิดาฟัง ผลัดกันพูดคนละประโยค ไม่ว่าหัวข้อใดก็สนทนากันได้ค่อนคืน
เมื่ออยู่เคียงข้างกันทุกวันคืน ความรักจึงหยั่งรากและผลิบานขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีผู้ใดจงใจเอ่ยปาก ทว่าคนทั้งสองจวนต่างมองออก
บิดาออกจากจวนไปฝึกฝน ไม่ว่าจะเดินทางไกลเพียงใด ก็จะนำของเล่นแปลกใหม่กลับมาฝากเสมอ ล้วนเป็นสิ่งที่มารดาชอบ ส่วนมารดาไม่ว่าจะไปที่ใด หากพบของกินแปลกใหม่ก็จะซื้อเผื่ออีกชุด เพราะบิดาของเจ้ากินเก่งและชอบกิน
ทั้งสองมักหลบผู้คนไปชมแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบฟากฟ้า ชมจันทร์กระจ่างแขวนอยู่บนกิ่งไม้ ชมนกนางแอ่นจิกโคลนรับวสันต์ และชมชายหนุ่มขี่ม้าไม้ไผ่มาหา เล่นสนุกกับลูกเหมยเขียวข้างเตียง
เมื่อถึงวัยออกเรือน ข้ากับท่านยายของเจ้าหารือกันแล้ว จึงกำหนดการสมรสให้ทั้งคู่ตามสมควร
วันแต่งงาน บิดาของเจ้าสวมชุดมงคลสีแดงสด ขี่อาชาตัวสูงใหญ่ รูปร่างสง่าผ่าเผย เปี่ยมด้วยความฮึกเหิมและภาคภูมิ ในดวงตาและคิ้วปรากฏความสุขกับความคาดหวังเต็มเปี่ยม