วันรุ่งขึ้น หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ลูกสะใภ้ทั้งสองก็นั่งขนาบข้างฉีหลิน คนหนึ่งมองอีกคน อีกคนก็มองคนแรก ต่างมีเรื่องจะพูด แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน
ฉีหลินดื่มชาถ้วยที่สองหลังอาหารหมดแล้ว ก็ยังไม่ได้ยินทั้งสองพูดธุระ จึงเอ่ยอย่างหมดความอดทนว่า “พวกเจ้ามีเรื่องอันใดก็พูดมาตรง ๆ อย่ามัวอึกอัก เห็นแล้วขัดตา”
เหวินจิ่นซูกระแอมเบา ๆ มองสีหน้าฉีหลิน ก่อนเอ่ยเสียงค่อยว่า
“ท่านแม่ พี่ชายใหญ่ของข้าบอกว่าอยากส่งหลานชายคนเล็กที่สุดมาเรียนที่โรงเรียนเด็กเล็กของบ้านเรา ลูกสะใภ้จึงอยากมาถามท่านแม่...”
“โธ่เอ๊ย! ข้านึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไรเสียอีก มาเถิด ก็แค่เพิ่มเก้าอี้อีกตัว พรุ่งนี้พาเด็กมา วันนี้ให้อาฝูกับอาจารย์ของเขาทำงานเพิ่มสักหน่อย ทำโต๊ะเก้าอี้กับเตียงอีกชุด”
เด็กบ้านญาติมาขอเรียนด้วย มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ยิ่งไปกว่านั้น ญาติฝ่ายนั้นยังเคยช่วยพูดให้กับอู่ซื่อเซียวในราชสำนัก นับว่ายังติดค้างน้ำใจเขาอยู่
อีกทั้งรับหลานชายของลูกสะใภ้สามแล้ว ย่อมต้องรับหลานชายของบ้านลูกสะใภ้ใหญ่ด้วย น้ำในชามต้องแบ่งให้เท่าเทียมกัน!
เมื่อผานอิ๋งเห็นพี่สะใภ้ใหญ่จัดการเรื่องได้อย่างราบรื่นเช่นนี้ นางก็ไม่ประหม่าอีกต่อไป จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า
“ท่านแม่ ทางบ้านเดิมของข้าก็อยากส่งหลานชายตัวน้อยมาเรียนที่โรงเรียนเด็กเล็กของเราเช่นกัน”
ฉีหลินโบกมือใหญ่ “ได้ พรุ่งนี้พามาพร้อมกันเถิด เพิ่มเก้าอี้อีกตัวเท่านั้น ให้อาฝูทำเพิ่มอีกชุดก็พอ”
น้ำในชามต้องแบ่งให้เท่าเทียมกัน!
บ้านลูกสะใภ้รองเป็นพ่อค้า จึงมักรู้สึกว่าตนต่ำต้อยกว่าผู้อื่น ก่อนหน้านี้เมื่อจวนอู่อันโหวมีผลประโยชน์อันใด ทางบ้านเดิมของนางก็หลบไปไกล ไม่เข้ามาเกาะเกี่ยว ยามเกิดเรื่องก็ไม่เคยรบกวนจวนโหว เกรงว่าเรื่องจะพาบุตรสาวของตนให้ถูกผู้อื่นดูแคลนไปด้วย
ผานอิ๋งแต่งเข้าตระกูลอู่มาสิบกว่าปี ไม่เคยร้องขอสิ่งใด นี่เป็นครั้งแรกที่เอ่ยปากแทนทางบ้านเดิม หากฉีหลินลังเลแม้เพียงนิดเดียว ก็เท่ากับนางจัดการเรื่องได้ไม่ดีแล้ว