ลูกสัตว์ตัวนั้นเมื่อฉีหลินพากลับจวน ก็กลายเป็นดวงใจของนางไปเสียแล้ว
ฉีหลินจัดให้มันอยู่ตรงมุมห้องอุ่น ใช้ปุยนุ่นนุ่มที่สุดทำรังอุ่น ๆ รองก้นด้วยถุงน้ำร้อน แล้วห่อไว้อย่างประณีตด้วยผ้ากำมะหยี่หนา เพื่อรักษาความอบอุ่นให้คงที่
มันตัวเล็กเหลือเกิน ผิวเนียนอมชมพู ทั้งยังไม่มีขน ลำตัวเย็นเล็กน้อย หลับตาสนิท มีเพียงปลายจมูกที่ชื้นนิด ๆ กับหน้าอกซึ่งขยับแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็นเท่านั้นที่ยืนยันว่ามันยังมีชีวิตอยู่
เปราะบางเหลือเกิน ราวกับเพียงสัมผัสเบา ๆ ก็จะจากไปพบยายเฒ่าสวรรค์แล้ว
เจ้าตัวน้อยยังไม่มีชื่อ ฉือฮั่วกล่าวว่ารอให้พ้นครึ่งเดือนก่อน หากมันรอดชีวิตได้จริงค่อยตั้งชื่อ มิฉะนั้นเกรงว่ามันจะรับไม่ไหว
ฉีหลินไม่สงสัยคำพูดของเขา ย่อมต้องเชื่อฟังคำแนะนำ
ฉีหลินไม่ยอมให้ผู้อื่นเข้ามายุ่งกับการดูแลมากเกินไป ทุกอย่างนางลงมือทำเอง แทบจะถึงขั้นหมกมุ่น
น้ำนมแพะที่เจ้าตัวน้อยดื่ม ต้องกรองด้วยผ้ากรองเนื้อละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย และอุ่นพอเหมาะพอดี
ทว่าลูกสัตว์ตัวนั้นแทบไม่มีแรงดูด แม้แต่ช้อนธรรมดาหรือหลอดเล็ก ๆ ก็เป็นดั่งกำแพงสูงตระหง่านสำหรับมัน
ฉีหลินจึงล้างมือให้สะอาด ใช้นิ้วก้อยแตะน้ำนมที่เจือจางอย่างยิ่ง แล้วค่อย ๆ แตะลงตรงริมฝีปากที่ขยับของมันทีละน้อยอย่างระมัดระวัง
เจ้าตัวเล็กแลบลิ้นเรียวบางออกมาเลียตามสัญชาตญาณ บางครากลืนลงไปได้ไม่กี่หยด แต่ส่วนใหญ่แล้วน้ำนมก็ไหลลงมาตามมุมปาก
นางไม่เคยเบื่อหน่าย การป้อนนมแต่ละครั้งมักกินเวลาถึงครึ่งชั่วยาม ปลายนิ้วแช่จนซีดขาว
ยามดึกสงัด นางมักคลุมเสื้อผ้าลุกขึ้นมา อาศัยแสงตะเกียงสลัวตรวจดูความเคลื่อนไหวในรังอุ่น ปลายนิ้วแตะลงไปอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและจังหวะหัวใจอันอ่อนแรง จึงค่อยคลายกังวลลงได้บ้าง