ในแปลงหนึ่ง ต้นข้าวสาลีถูกถักเป็นเปียเล็ก ๆ หลายเส้น ทั้งเล็กและเรียบร้อย ราวกับมีใครว่างจัดจนจับข้าวสาลีมาหวีผม
อีกแปลงหนึ่งยิ่งเหลือเชื่อ ใบข้าวสาลีทุกใบถูกลูบไปในทิศทางเดียวกัน เรียงเป็นระเบียบจนเอียงหัวไปทางเดียวกัน ราวกับทั้งแถวพร้อมใจกันหันขวา
ยังมีอีกแปลงหนึ่ง ที่รวงข้าวสาลีถูกตัดหนวดจนเกลี้ยง เหลือเพียงรวงโล้น ๆ ปักอยู่ตรงนั้น ดูราวกับพระสงฆ์หัวโล้นกลุ่มหนึ่ง
แปลงข้าง ๆ ทำให้นางกระตุกเปลือกตา บนรวงข้าวสาลีแต่ละรวงมีดอกไม้ดอกเล็กปักอยู่ ทั้งสีแดง สีเหลือง และสีขาว ไม่รู้ว่าไปเด็ดมาจากที่ใด ราวกับปักดอกไม้ผ้าไหมให้ข้าวสาลี
นางสูดหายใจลึก แล้วมองต่อไป
แปลงที่อยู่ตรงกลางที่สุดโล้นเตียน
รวงข้าวสาลีหลายรวงถูกใครเด็ดทิ้ง เหลือเพียงลำต้นครึ่งท่อนปักอยู่ในดิน ข้าง ๆ ยังมีเมล็ดข้าวสาลีที่เก็บกวาดไม่หมดกระจัดกระจายอยู่หลายเมล็ด
ฉีหลินยืนอยู่ตรงหัวนา จ้องผืนนาข้าวสาลีที่ยับเยินจนน่าดูไม่ได้ นิ่งเงียบอยู่นาน
ลูกหลานที่ตามอยู่เบื้องหลังสัมผัสได้ว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล จึงค่อย ๆ ถอยหลังไปสองก้าว
ในที่สุดนางก็เปิดปากตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “นี่ฝีมือผู้ใด?!”
สาวใช้ฝืนใจตอบ “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า เป็น...เป็นพวกเด็ก ๆ จากสวนผลน้ำเต้า เมื่อวานบ่ายบอกว่าข้าวสาลีโตช้าเกินไป อยากแต่งตัวให้พวกมันสักหน่อย...”
“แต่งตัวให้พวกมันสักหน่อย” ฉีหลินทวนคำสี่คำนี้ พลางแค่นเสียงเย็นชา “ฮึ! ดี พรุ่งนี้ข้าจะแต่งตัวให้พวกเขาบ้าง!”
วันถัดมา
อู่หลานเฉิน ผู้ถักเปียให้ข้าวสาลี อู่อวี้เฉิน ผู้ปักดอกไม้ให้ข้าวสาลี เวินซวี่ ผู้จัดแถวให้ข้าวสาลี ฉินสือเยว่ ผู้ตัดหนวดรวงข้าว และเสิ่นฉือ ผู้แอบกินรวงข้าวสาลี