รัศมีร้อยก้าวรอบห้องทรงพระอักษรถูกกวาดล้างจนสิ้น
ห้ามสัญจร ห้ามแอบฟัง ห้ามลอบสอดส่อง ภายในร้อยก้าวนี้ นอกจากองค์จักรพรรดิ ฉือฮั่ว และฉีหลินทั้งสามแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ได้อีก
ประตูตำหนักปิดสนิท หน้าต่างทุกบานปิดม่านฝ้ายหนาหนักสองชั้น กั้นทั้งเสียงและสายตา ถ้อยคำภายในตำหนักไม่มีทางเล็ดลอดออกไปภายนอกได้แม้แต่น้อย
เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องทรงพระอักษร ภายในมีเพียงองค์จักรพรรดิประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร
รอบด้านเงียบสงัด เสียงลม เสียงฝีเท้า และความเคลื่อนไหวทั้งปวงนอกวัง ล้วนถูกม่านหนากับองครักษ์ขวางกั้นไว้
ฉือฮั่วลงกลอนประตูจากด้านใน ไม่ได้คำนับด้วยซ้ำ เอ่ยอย่างร้อนใจว่า
“องครักษ์ทั้งฝ่ายสว่างและองครักษ์เงาจัดกำลังป้องกันครบถ้วนแล้ว ปิดล้อมร้อยก้าว ไม่มีผู้ใดเข้าใกล้หรือแอบฟังได้ ถ้อยคำที่กล่าวกันในตำหนักวันนี้จะไม่แพร่งพรายออกไปพ่ะย่ะค่ะ”
องค์จักรพรรดิเงยพระเนตร มองฉีหลินที่ยืนอยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้าจนใจ ก่อนตรัสด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ฮูหยินผู้เฒ่าอู่ เชิญกล่าว”
ฉือฮั่วลงมือจดบันทึกด้วยตนเอง เคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ฉีหลินจนใจเป็นที่สุด ทำได้เพียงรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ เค้นความทรงจำกระจัดกระจาย ไม่เป็นระบบ และมีเพียงคำศัพท์ไม่กี่คำที่เคยได้ยินออกมา
นางไม่รู้วิธีถลุงเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าเลยสักนิด ทุกอย่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวความรู้ที่เคยพบเห็น จำขั้นตอนไม่ได้ จำอุณหภูมิไฟไม่ได้ จำสัดส่วนวัตถุดิบไม่ได้ แล้วจะพูดสูตรให้ครบถ้วนได้อย่างไร นี่แหละคือจุดอ่อนของคนเรียนสายอักษรศาสตร์อย่างนาง
“ข้าขอพูดให้ชัดก่อนว่า ข้าไม่มีสูตรที่สมบูรณ์ ข้าแค่เคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาบ้าง พวกท่านถือเป็นแนวทางอ้างอิงแล้วลองทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ก็พอ”