ช่างไม้พิจารณาแบบวาดแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าฉงน “ฮูหยินผู้เฒ่า สิ่งนี้... ข้าน้อยไม่เคยพบเห็นมาก่อน”
“สิ่งนี้เรียกว่าแปรงสีฟัน ใช้สำหรับทำความสะอาดฟันโดยเฉพาะ เจ้าจงทำตามแบบนี้ จำจุดสำคัญไว้ให้ดี
ข้อแรก ด้ามต้องยาวพอเหมาะมือ เป็นความยาวที่คุณชายน้อยกำได้ถนัด ปลายด้ามให้กว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อจับได้สะดวก
ข้อสอง บริเวณปลายแบนเล็ก ๆ นี้ ต้องเจาะรูเล็กละเอียดเรียงกันอย่างสม่ำเสมอ
ข้อสาม ฝังขนแปรงอ่อนนุ่มลงในรู ให้มีความแข็งอ่อนพอเหมาะ ไม่ทิ่มเหงือก เรียงให้เป็นระเบียบและแน่นหนา”
ช่างไม้รีบรับคำ “ข้าน้อยจำไว้แล้ว เพียงแต่ควรใช้ขนชนิดใดจึงจะดีขอรับ?”
“เลือกขนหมูชั้นที่นุ่มที่สุด ขจัดไขมันออก ล้างให้สะอาด แล้วตากแดดจนแห้งสนิท ก่อนฝังลงไปให้แน่น อย่าใช้ขนแข็ง มิฉะนั้นจะทำให้เหงือกและเนื้อฟันบาดเจ็บ
ทำตัวอย่างมาสองด้ามก่อน พอข้าทดลองแล้วเห็นว่าใช้ถนัด ค่อยทำเพิ่มตามรูปแบบนี้อีกหลายด้าม”
“ขอรับ! ข้าน้อยจะทำอย่างละเอียดรอบคอบ”
ช่างไม้คำนับอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไป เขาได้ยินมาว่าฮูหยินผู้ใหญ่จะตกรางวัลให้ ขอฟ้าดินคุ้มครองให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีของแปลกใหม่ให้ทำทุกวัน เขาจะได้มีเงินรางวัลเพิ่มขึ้นอีก
ฉีหลินเงยหน้ามองหมอจาง น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นจนไม่อาจปฏิเสธได้
“เกลือหยาบที่ใช้ขัดฟันตามปกตินั้น แม้มีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่มากพอ หากใช้รับมือฟันผุ ย่อมเป็นเพียงวิธีแก้ขัดชั่วคราว
บัดนี้ช่างไม้ในจวนกำลังทำแปรงสีฟันตามวิธีของข้า เจ้าโปรดทุ่มเทคิดค้นผงยาสีฟันสำหรับใช้เป็นยา ต้องมีสรรพคุณปกป้องฟันและป้องกันฟันผุ เหมาะให้คุณชายน้อยในบ้านใช้ มีฤทธิ์อ่อนโยนและปลอดภัย ห้ามทำอันตรายต่อฟันน้ำนม”
หมอจางรีบประสานมือ “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว จะกลับไปปรุงอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้”
หลังส่งหมอกับช่างไม้กลับไป ฉีหลินก็ไปยังลานบ้าน ที่นั่นมีเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นซุกซนกันโดยอ้างว่าช่วยย่อยอาหาร
ฉีหลินกวักมือเรียก “หลานเฉินน้อย มานี่สิ ย่าจะถักดอกกุหลาบเล็ก ๆ ให้เจ้า”