จวนโหวอู่แอน
หลานเฉินตัวน้อยยกม้านั่งเตี้ยมานั่งชิดปลายเท้าฉีหลิน มือเล็กทั้งสองรองแก้มของตน ดวงตากลมโตจ้องปลายนิ้วของฉีหลินไม่กะพริบ แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนเบา
เมื่อเห็นท่านย่าหยิบไหมพรมสีขาวนวลขึ้นมาอีกหลายเส้น บิดเกลียวเป็นเกสรดอกไม้เล็ก ๆ แล้วเย็บติดลงตรงกลางดอก จากนั้นใช้ไหมสีเขียวอ่อนปักกลีบเลี้ยงจิ๋ว นางก็เงยหน้าขึ้นถามเสียงเบา
“ท่านย่า ดอกไม้บานเร็วเหลือเกิน!”
ฉีหลินเงยหน้าขึ้น ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นไหมแล้วตวัดเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ใกล้เสร็จแล้ว รอเก็บกลีบนี้อีกหน่อย ท่านย่าจะประดับผมให้หลานเฉินของท่าน”
เด็กหญิงยิ้มจนตาหยี เอนตัวเข้าหาฉีหลินแนบชิดกว่าเดิม
จูจูสาวใช้ประคองตะกร้าใส่ด้ายและเข็ม มองดอกกุหลาบขาวที่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างไม่วางตา มุมปากแต้มรอยยิ้มอ่อนหวาน เอ่ยชมเสียงเบาว่า “ฝีมือฮูหยินผู้เฒ่าช่างประณีตยิ่งนัก ดอกไม้นี้ราวกับของจริง”
หนังสือเฉิน หลานสาวคนโต ประคองหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ หน้าปกเขียนว่า “หลุนอวี่” แต่ข้างในกลับเป็นนิยายรักระหว่างองค์หญิงกับบัณฑิตยากจน ยามนี้นางไม่มีแก่ใจอ่านอีกต่อไป จึงพับหนังสือวางไว้บนตัก ดวงตารูปเมล็ดซิ่งเป็นประกาย จับจ้องเข็มโครเชต์ที่ขยับขึ้นลง ก่อนอดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า
“ท่านย่า นี่ทำปิ่นดอกไม้ให้หลานหญิงหกหรือเจ้าคะ? งามเหลือเกิน หลานก็อยากเรียนบ้าง”
อนุเฉินยืนอยู่ด้านหลังฉีหลิน มองอย่างตั้งอกตั้งใจ ฝีมืออันประณีตของฮูหยินผู้เฒ่าช่างน่าทึ่ง หรือว่าพญายมจะมอบความสามารถนี้ให้ด้วย? หากมีความสามารถเช่นนี้เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยก็คงดี เพราะนางชอบยิ่งนัก
อนุเฉินเป็นคนมือไม้คล่องแคล่ว เชี่ยวชาญงานเย็บปัก เพียงมองครั้งเดียวก็เรียนรู้ได้คร่าว ๆ
เมื่อเก็บฝีเข็มสุดท้าย ดอกกุหลาบสีขาวนวลจากงานโครเชต์ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในมือฉีหลิน นางหาปิ่นเปล่ามาหนึ่งอัน ผูกดอกไม้ติดลงไป ไม่นานปิ่นดอกกุหลาบสีขาวก็สำเร็จ