ฮ่องเต้กระซิบกับฉางจงอยู่สองสามประโยค จากนั้นฉางจงก็เดินไปหลังโต๊ะทรงพระอักษร ก้มตัวค้นจากลิ้นชัก หยิบป้ายคำสั่งออกมาอันหนึ่ง แล้วสาวเท้าเร็ว ๆ นำมาส่งให้ฉีหลิน
“นี่คือป้ายคำสั่ง ‘ประหนึ่งฝ่าบาทเสด็จมาด้วยพระองค์เอง’
นับแต่วันนี้จนถึงวันสิ้นสุดการแข่งขันกีฬา สำนักว่าการจิงจ้าวหยิ่น กองกำลังทหารม้าห้าเมือง กรมโยธา กรมพิธีการ และหน่วยงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง หากเป็นเรื่องใดเกี่ยวกับการแข่งขันกีฬาล้วนต้องฟังคำสั่งของเจ้า และให้ความร่วมมืออย่างเต็มกำลัง
ส่วนกำลังคน ย่อมจัดให้เพียงพอ”
ฉีหลินรับป้ายคำสั่งที่หนักอึ้งและเย็นเฉียบมาถือไว้ นางรู้ดีว่านี่คือกระบี่อาญาสิทธิ์ที่ฮ่องเต้ประทานให้ ทั้งยังเป็นห่วงคล้องคอนางด้วย
ให้ตายสิ ทางถอยถูกปิดตายเสียแล้ว ไม่อยากทำก็ต้องทำ
นางชั่งน้ำหนักป้ายคำสั่งในมือ ก่อนกัดฟันตัดสินใจฉวยโอกาสนี้เรียกร้องผลประโยชน์ให้ลูกหลานชาวบ้านสักหน่อย
“ในเมื่อราชสำนักตัดสินใจจะจัดงาน ทั้งยังต้องจัดให้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่ควรปล่อยให้เด็ก ๆ เหน็ดเหนื่อยเสียเปล่า
เด็กทุกคนที่สมัครเข้าร่วมการแข่งขันกีฬา ราชสำนักก็ควรแสดงน้ำใจบ้างกระมัง
ไม่สู้ให้ราชสำนักเป็นผู้จัดทำเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็กที่เข้าร่วมการแข่งขันแต่ละคน โดยตัดเย็บให้พอดีตัว เนื้อผ้าไม่จำเป็นต้องดีเลิศ ขอเพียงทนทาน สวมใส่ได้นาน และภายหน้าจะใช้เป็นเครื่องแบบนักเรียนก็ได้
นับเป็นการให้กำลังใจและเป็นที่ระลึกจากราชสำนักแก่เด็ก ๆ ด้วย”
ข้อเรียกร้องนี้ไม่นับว่าเกินเลย กลับยังมีความหมายทำนองว่า ‘เห็นอกเห็นใจผู้อยู่เบื้องล่าง’ อยู่บ้าง
ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนทอดพระเนตรไปยังเสนาบดีกรมคลัง
เสนาบดีกรมคลังคำนวณค่าเนื้อผ้าและค่าแรงในใจอย่างรวดเร็ว เห็นว่าอยู่ในขอบเขตที่รับได้ จึงก้าวออกมากล่าวว่า
“ฝ่าบาท ข้อเสนอนี้ดียิ่ง แสดงให้เห็นถึงพระเมตตาของราชสำนักได้พ่ะย่ะค่ะ”