รอยยิ้มของป้าเซียนชะงักไปเล็กน้อย
เขาใช่ว่าจะฟังไม่เข้าใจ ฮ่องเต้กำลังกล่าวว่า ความอดกลั้นของต้าหยงมิใช่การถอยร่น หากแต่เป็นดั่งสายน้ำใหญ่ที่สะสมกำลังมุ่งไปข้างหน้า แม้ต้องคดเคี้ยวชั่วครู่ก็ไม่อาจเปลี่ยนทิศทางสุดท้ายได้
ทว่าเขารับคำนี้ต่อไม่ได้ หากรับคำ ก็เท่ากับยอมรับว่าฟังนัยแฝงของฮ่องเต้ออก
เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง หัวเราะฮ่า ๆ พลางยกจอกสุราขึ้น
“ฝ่าบาทตรัสลึกซึ้งยิ่งนัก เปิ่นหวังเป็นคนหยาบกระด้าง รู้เพียงขี่ม้ารบ ไม่เข้าใจหรอกว่าสายน้ำอะไรนั่นเกี่ยวข้องอันใดกับเด็กชายสวมกระโปรง
ฮ่า ๆ ๆ! มาเถิด เปิ่นหวังขอคารวะฝ่าบาทหนึ่งจอก!”
เหล่าขุนนางต้าหยงพากันชะงักงันไปชั่วขณะ
ป้าเซียนคิดจะอาศัยข้ออ้างว่าไม่เข้าใจคำพูดคนอื่น แล้วหยิบเรื่องซื่อจื่อตวนอ๋องมาดูหมิ่นต้าหยงอีกคราหรือ?
ในยามนั้นเอง เสียงสตรีชราที่หนักแน่นแต่สุขุมก็ดังขึ้น ทำลายความกระอักกระอ่วนทั่วทั้งห้องโถงอย่างไม่เร่งร้อน
“องค์ชายรองอาจยังไม่ทราบ ก่อนเด็กคนนั้นจะถือกำเนิด มีผู้วิเศษท่านหนึ่งเคยผูกดวงชะตาให้เขา”
เสียงหัวเราะของป้าเซียนแผ่วลง เขาหันสายตาไปยังหญิงชราที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะ แววตาเจือการพินิจ “โอ้? ผูกดวงไว้ว่าอย่างไรหรือ?”
ฉีหลินวางตะเกียบลง หยิบผ้าเช็ดหน้าบนโต๊ะขึ้นซับมุมปาก ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องในบ้าน
“ผู้วิเศษกล่าวว่า สถานที่ที่เด็กคนนี้ถือกำเนิดมีฮวงจุ้ยไม่ดี รอบด้านมีแต่เดรัจฉาน
หากก่อนอายุ 6 ขวบเลี้ยงดูเยี่ยงบุตรี ครึ่งหลังของชีวิตก็ยังพอราบรื่นอยู่บ้าง แต่หากเติบโตในรูปลักษณ์บุรุษ ณ สถานที่แห่งนั้น เกรงว่ากลิ่นอายเดรัจฉานจะทำให้จิตใจแปดเปื้อน เรียนรู้นิสัยเดรัจฉานกลับมาเต็มตัว เช่นนั้นคงแย่แล้ว