ฉีหลินมองฝาแฝดที่ใบหน้าดำเป็นปื้นขาวเป็นปื้น คิดกลั้นหัวเราะแล้วกล่าวว่า
“อู่จั่วเฉิน อู่โย่วเฉิน พี่น้องร่วมใจกัน ย่อมมีพลังตัดทองได้ แม้ทองที่ตัดจะเป็นเสื้อผ้าของตนเองก็ตาม
มอบรางวัลเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่คนละชุด อีกทั้งลงโทษให้คัดลอกบทความที่พี่สามของพวกเจ้ารวบรวมไว้คนละห้าจบ”
สองพี่น้องหน้าสลด ก่อนจะลุกวาวด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย หากพี่สามรวบรวมตัวอักษรให้น้อยลง พวกเขาก็ไม่ต้องเขียนจนมือแทบหัก
“อู่ยวี่เฉิน” ฉีหลินเดินไปตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อยแล้วนั่งยอง ๆ เช็ดฝุ่นบนใบหน้าให้ “เจ้าเก่งกล้ามาก ไม่วิ่งพล่าน รู้จักรอให้ท่านอาหกมาช่วย”
นางหยิบของชิ้นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ เป็นผ้าเช็ดหน้าที่อู่ซื่อเซียวรับปากก่อนหน้านี้ว่าจะช่วยหาให้ ไม่รู้ว่าถูกองครักษ์ตามคืนมาเมื่อใด
“เอาคืนให้เจ้า แล้วจะมอบลูกโยโย่เป็นรางวัลให้หนึ่งอัน ดีหรือไม่?”
อู่ยวี่เฉินกอดผ้าเช็ดหน้าที่ได้คืนมาแน่น พยักหน้าแรง ๆ ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มแรกของวันนี้
ฉีหลินมองเด็กชายสองคนจากตระกูลไป๋หลี่ พยายามกลั้นหัวเราะแล้วกล่าวว่า
“ไป๋หลี่กวนซาน รับมือสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม แต่พวกเจ้าลืมนกหวีด ลงโทษให้เจ้าช่วยปิดความลับของน้องชาย หากความลับของทิงชวนแพร่งพรายออกไป เจ้าต้องแบกน้องชายไปโรงเรียนทุกวัน!”
กวนซานรับคำอย่างหงอย ๆ
ทิงชวนลอบถอนหายใจ เขากลัวแทบตาย กลัวเรื่องที่พี่ชายเอาผ้ากันเปื้อนของเขาไปแขวนไว้เพื่อขอความช่วยเหลือจะถูกเพื่อนร่วมชั้นรู้เข้า โดยเฉพาะเพื่อนร่วมชั้นหญิง หากพวกนางรู้ เขาคงไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!
โชคดีที่ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยรักษาความลับนี้ไว้ได้
เหล่าเด็ก ๆ ต่างอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก ไป๋หลี่ทิงชวนมีความลับอะไรที่พวกเขารู้ไม่ได้หรือ? ยิ่งไม่อยากให้พวกเรารู้ พวกเราก็ยิ่งอยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!