“ฮึ!”
แม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่เป็นคนอารมณ์ร้อน เสียงก็ดัง พอได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาจนหนวดกระดิกทันที ทำให้ขุนนางหลายคนที่อยู่ไม่ไกลหันมามอง ทว่าเขาหาได้ใส่ใจ ยังคงฮึดฮัดด้วยความโมโหว่า
“ปลอดภัยหรือ? ปลอดภัยบ้าบออันใด!
หลานชายสองคนที่ไม่ได้เรื่องของข้า เมื่อวานกลับจากจวนอู่อันโหวพลางกุมก้นไว้ พอข้าถามก็แทบโมโหจนปอดระเบิด!
คูเมือง! พวกเขากล้าทำถึงเพียงนั้นเชียวหรือ! หนังเนื้อคงคันยิบ ๆ แล้วกระมัง!
ข้าลงมือเอง ตีให้พี่น้องคู่นั้นหายคันเสียหน่อย! เมื่อคืนต้องนอนคว่ำ เช้านี้ยังครางงึมงำอยู่เลย!”
ทุกคนได้ยินแล้วต่างรู้สึกอดสงสารไม่ได้ คิดถึงแรงมือของแม่ทัพเฒ่าไป๋หลี่แล้ว ก้นก็พลันเจ็บขึ้นมา
มิน่าเล่า วันนี้แม่ทัพเฒ่าถึงดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ คงทุบตีหลานจนรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจแล้วกระมัง
หวังจวี่หยวนถอนหายใจ สีหน้าเจือความหวาดหวั่นและโทสะที่ยังไม่จางหาย
“บุตรชายของข้าก็เช่นกัน เมื่อวานนี้
หลังกลับถึงบ้าน ภรรยาข้าสงสารเขา กอดเขาร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนคืน ส่วนข้าเองก็หวาดหวั่นจนนอนไม่หลับไปครึ่งค่อนคืน
คูเมืองนั่น เฮ้อ! คิดแล้วก็ยังอกสั่นขวัญแขวน
ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง! สมควรถูกตี! ครานี้หากฮูหยินผู้เฒ่าอู่ไม่ตัดสินใจได้ทันท่วงที ผลที่ตามมาคงเหลือจะคาดคิด”
เจียงเหวินเจิ้งขมวดคิ้วแน่น ราวกับมีเรื่องบางอย่างที่คิดไม่ตก เขาถอนหายใจขุ่นมัวแล้วเอ่ยเสียงเนิบช้า
“เฮ้อ! ยามข้าได้ยินเรื่องนี้ ขาแทบอ่อน เด็กน้อยเสี่ยวอวี๋ปกติขี้ขลาดยิ่งนัก เหตุใดถึงกล้าไปเล่นบนน้ำแข็งที่คูเมืองได้?
สมควรถูกตี! ฮูหยินผู้เฒ่าอู่สั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว
เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นครั้งหนึ่ง ย่อมมีครั้งที่สอง หากไม่ลงโทษให้เข็ดหลาบ ต่อไปยังไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอันใดขึ้นอีก”