หลังแต่งงานได้ 3 เดือน ฟู่ซือเหนียนก็พาเธอไปธนาคาร
ซูชิงหลีคิดว่าแค่ไปฝากเงินเบี้ยเลี้ยงที่เก็บออมไว้ จึงเดินตามเขาเข้าไปยังช่องบริการ มองดูเขาหยิบเงินเป็นตั้ง ๆ ออกจากกระเป๋าสะพายทหารแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ พนักงานนับอยู่นาน ก่อนจะออกใบฝากเงินส่งให้
ฟู่ซือเหนียนไม่ได้รับมา แต่เลื่อนใบฝากเงินไปตรงหน้าเธอ
“เขียนชื่อเธอ”
ซูชิงหลีก้มมองตัวเลขบนใบฝากเงิน หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น... เธอนับซ้ำสองรอบ แล้วเงยหน้ามองเขา ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา
“พี่ซือเหนียน...”
“หืม”
“เงิ...เงินพวกนี้มาจากไหนคะ”
“เก็บสะสมมาตลอดหลายปี” เขาตอบเสียงเรียบ “มีทั้งเบี้ยเลี้ยงจากกองทัพกับเงินพิเศษจากภารกิจสองสามครั้ง ฝากไว้ที่นี่หมดแล้ว”
ซูชิงหลีประคองใบฝากเงินบาง ๆ แผ่นนั้นไว้ มือสั่นเทา
หลายหมื่นหยวน... ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน
ถ้าอยู่ในหมู่บ้าน เงินจำนวนนี้พอสร้างบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ได้สามห้อง ซื้อวัวได้หลายตัว และเลี้ยงคนทั้งครอบครัวได้หลายปี
“ให้...ให้ฉันเก็บไว้เหรอคะ” เสียงเธอฟังดูไม่มั่นใจ “ฉันไม่เคยดูแลเงินมากขนาดนี้ ถ้าหายไปจะทำยังไง ถ้ามีคนขโมยไปล่ะ แล้วถ้า...”
ฟู่ซือเหนียนมองท่าทางลนลานของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย