ดึกสงัดจนล่วงเข้าค่ำคืนลึก หน้าต่างด้านนอกเงียบเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียงแมลงร้อง
ซูชิงหลีขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างกายอ่อนระโหยราวกับกระดูกจะแหลกสลาย
เธอหันหลังให้ฟู่ซือเหนียน ดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงใต้คาง ไม่ยอมเผยแม้แต่ลำคอออกมา
ผ้าปูเตียงเพิ่งเปลี่ยนใหม่ ผ้าฝ้ายสะอาดยังมีกลิ่นสบู่จาง ๆ ทว่าตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าเตียงกว้างเกินไป กว้างจนแม้จะหลบไปอยู่ด้านในสุด ก็ยังหนีลมหายใจที่อยู่ด้านหลังไม่พ้น
ฟู่ซือเหนียนนอนอยู่ข้างเธอ มือข้างหนึ่งวางพาดบนผ้าห่มตรงเอว ความร้อนจากฝ่ามือซึมผ่านผ้าฝ้ายบาง ๆ จนแผ่นหลังช่วงเอวของเธอชาเป็นระลอก
เธอขยับหนีไปทางขอบเตียงเล็กน้อย
มือนั้นก็ขยับตามมา
เธอขยับหนีอีก เขาก็ตามมาอีก
พอถึงขอบเตียงแล้ว หากขยับอีกก็ต้องตกลงไปแน่
ซูชิงหลีจึงได้แต่แข็งค้างอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับ แผ่นหลังเกร็งแน่น แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้แผ่วเบา
ฟู่ซือเหนียนมองแผ่นหลังที่ขดเป็นก้อนของเธอ กับปลายหูแดงก่ำเพียงน้อยนิดที่โผล่พ้นผ้าห่ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย