ซูชิงหลีนั่งอยู่บนตักเขา ถูกเขารัดไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้
เธอสัมผัสได้ว่าลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ไอร้อนผ่าวพ่นรดต้นคอด้านหลังของเธอ ทำให้ร่างสั่นสะท้านระริกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับอกเขา เสียงหัวใจเต้นดังชัดผ่านเนื้อผ้า — ตึกตัก ตึกตัก รัวเร็วราวกับจะทะลุออกจากอก
เธอเม้มริมฝีปากล่าง ปลายนิ้วกำสาบเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนข้อนิ้วซีด ดวงตาแดงเรื่อ น้ำเอ่อคลออยู่ในนั้น
เธออยากลุกขึ้น แต่เพิ่งขยับได้เพียงนิดเดียว....
“อื้อ...” เธอครางอู้อี้ ก่อนรีบกลั้นเสียง ร่างทั้งร่างแข็งค้าง ไม่กล้าขยับอีก น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “คุณฟู่... คุณปล่อยฉันนะ...”
ฟู่ซือเหนียนไม่ปล่อย
เขาเงยหน้าขึ้นจากซอกไหล่ของเธอ หน้าผากพิงท้ายทอยเธอ หลับตาลง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ฤทธิ์สุรากับบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า ซึ่งถูกกดข่มไว้มานาน พลุ่งพล่านอยู่ในกาย แผดเผาอวัยวะภายในจนร้อนผ่าวไปหมด