ซูชิงหลีผลักประตูใหญ่ของตระกูลฟู่เข้าไป ภายในตึกทั้งหลังเงียบสงัด
โคมไฟติดผนังตรงโถงทางเข้ายังส่องแสงสีเหลืองนวล เธอปิดประตูอย่างแผ่วเบา ก่อนก้มลงเปลี่ยนรองเท้า
ชายกระโปรงพลิ้วทิ้งตัวลงแตะพื้นยามขยับ เปื้อนละอองน้ำค้างยามค่ำคืนเล็กน้อย เย็นชื้นแนบติดอยู่กับน่อง
เมื่อเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะเสร็จ เธอก็ยืดตัวขึ้นแล้วมองไปทางห้องรับแขก
จากนั้นทั้งร่างก็ชะงักนิ่ง
ฟู่ซือเหนียนเอนพิงโซฟา ศีรษะเงยขึ้นเล็กน้อย ท้ายทอยพิงอยู่กับพนักโซฟา
เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมเครื่องแบบทหาร มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว กระดุมคอปลดออกสองเม็ด แขนเสื้อพับลวก ๆ ขึ้นไปถึงท่อนแขน เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อแข็งแรงได้รูป
กลิ่นสุราปะปนกับกลิ่นยาสูบจาง ๆ บนตัวเขา อวลอยู่ทั่วห้องรับแขก
เขาหลับตา ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย คล้ายกำลังหลับ หรือไม่ก็เพียงเอนกายพักผ่อน
แสงจากโคมไฟส่องมาจากด้านข้าง ขับให้แนวกรามของเขาคมชัดเป็นพิเศษ ตรงขมับมีเหงื่อบาง ๆ หยาดหนึ่ง สะท้อนแสงระยิบระยับ
ซูชิงหลียืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้า ครู่หนึ่งจึงก้าวเท้าออกไป