จดหมายตอบรับมาถึงเมื่อต้นเดือนสิงหาคม
บุรุษไปรษณีย์ตะโกนเรียกเสียงดังอยู่หน้าประตูรั้วว่า “ซูชิงหลี—มหาวิทยาลัยจิงต้า—” ตอนนั้นซูชิงหลีกำลังรดน้ำกุหลาบจีนอยู่ในลานบ้าน กาน้ำในมือพลันหล่นกระแทกพื้นดังเคร้ง น้ำกระเซ็นเปียกไปทั่ว
ตอนวิ่งออกไป มือของเธอยังสั่นอยู่ เธอรับซองกระดาษสีน้ำตาลมา พลิกดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ แต่ไม่กล้าเปิด
ฟู่ซือเหนียนเดินออกมาจากในบ้าน ยืนอยู่ด้านหลังเธอ เมื่อเห็นเธอจับซองจดหมายเหม่อลอยอยู่ เขาก็เอื้อมมือมารับไป เปิดซองแทนเธอ แล้วหยิบกระดาษแผ่นบางด้านในออกมาดู ก่อนยื่นคืนให้
“มหาวิทยาลัยจิงต้า คณะอักษรศาสตร์จีน”
ซูชิงหลีประคองกระดาษแผ่นนั้นไว้ มองอยู่นาน
เธอรู้จักตัวอักษรทุกตัวบนกระดาษ แต่พอเรียงต่อกันกลับรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
เธอเงยหน้าขึ้นมองฟู่ซือเหนียน ขยับริมฝีปากเหมือนจะพูด แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร ขอบตาก็แดงเสียก่อน
ฟู่ซือเหนียนยื่นมือมากดศีรษะเธอเบา ๆ
“ร้องไห้ทำไม สอบติดแล้วนะ”
“ฉันไม่ได้ร้องไห้” เธอสูดจมูก แล้วพับจดหมายตอบรับอย่างระมัดระวัง ใส่กลับเข้าไปในซอง แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงหยิบออกมาดูอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าบนนั้นเขียนชื่อของตัวเองไว้จริง ๆ ถึงได้พับเก็บกลับเข้าไป
โจวหว่านชิงเดินออกมาจากในบ้าน พอได้ยินว่าซูชิงหลีสอบติดมหาวิทยาลัยจิงต้า ก็ดีใจจนตบมือหนึ่งที ก่อนหันไปตะโกนเรียกผู้อาวุโสฟู่ “พ่อ! เสี่ยวซูสอบติดมหาวิทยาลัยจิงต้าแล้วค่ะ!”