เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่ซูชิงหลีคาดไว้
พอเริ่มภาคเรียนที่สองของชั้นมัธยมปลายปีสอง ผลการเรียนของเธอก็รักษาระดับอยู่ในห้าสิบอันดับแรกของชั้นปีได้อย่างมั่นคง
เมื่อถึงการสอบจำลองครั้งแรกของชั้นมัธยมปลายปีสาม เธอก็สอบได้สามสิบอันดับแรกของชั้นปี
การสอบจำลองครั้งที่สอง เธอได้ยี่สิบอันดับแรก
ครั้นผลสอบจำลองครั้งที่สามออกมา ครูประจำชั้นก็เรียกเธอไปที่ห้องพักครู พลางชี้อันดับบนใบคะแนนและมองเธออยู่นาน
“ซูชิงหลี อันดับ 9 ของชั้นปี”
ซูชิงหลียืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วมือกำชายเสื้อไว้แน่น หัวใจเต้นเร็วเหลือเกิน
ครูประจำชั้นเป็นอาจารย์หญิงวัยสี่สิบกว่า สอนวิชาคณิตศาสตร์ ปกติไม่ค่อยยิ้มแย้ม ทว่าคราวนี้กลับเผยรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก
“คะแนนแบบนี้ มีหวังสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้าและหัวต้าได้เลย ถ้ารักษาระดับนี้ไว้ได้ แล้ววันสอบเข้ามหาวิทยาลัยทำได้ตามปกติ ก็ไม่น่ามีปัญหา”
ตอนซูชิงหลีออกจากห้องพักครู แสงแดดในระเบียงกำลังงดงาม
เธอยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองเพื่อนนักเรียนวิ่งไปมาที่สนามด้านล่าง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ขอบตาร้อนผ่าวเล็กน้อย
เธออยากรีบกลับบ้านไปบอกข่าวนี้ให้ฟู่ซือเหนียนฟัง
แต่เมื่อกลับถึงตระกูลฟู่ ฟู่ซือเหนียนก็ยังไม่กลับมา
เธอเข้าไปช่วยโจวหว่านชิงทำอาหารในครัว ตอนหั่นผัก มือของเธอก็เบาสบายอย่างเห็นได้ชัด
โจวหว่านชิงเหลือบมองเธอ ก่อนถามพร้อมรอยยิ้ม
“วันนี้ทำไมถึงดูมีความสุขขนาดนี้ล่ะ?”
ซูชิงหลีเม้มปากยิ้ม
“คุณน้าโจวคะ หนูสอบจำลองได้สิบอันดับแรกของชั้นปีค่ะ”
มือที่กำลังหั่นผักของโจวหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองเธอ สีหน้าเปี่ยมด้วยความประหลาดใจและยินดีอย่างแท้จริง