“อื้อ… ปล่อยนะ!…”
เสียงนั้นนุ่มหวานสั่นเครือ ราวกับกลีบดอกท้อที่ถูกสายลมขยี้จนแหลกสลาย ร่วงลงพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง
กู้ฉงอี้ไม่ยอมปล่อย
แขนข้างหนึ่งของเขารัดเอวเธอไว้แน่น เรี่ยวแรงแทบจะป่าเถื่อน นิ้วทั้งห้าจิกลงบนผ้าแพรเนื้อนุ่มของชุดราตรีเกาะอกสีชมพูอ่อน ราวกับจะบีบเธอทั้งร่างให้จมลงในฝ่ามือ
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้า ก้มมองเธอจากที่สูง ราวกับสัตว์ร้ายที่ย่อตัวเตรียมตะครุบเหยื่อได้ทุกเมื่อ
เธอถูกกักไว้ระหว่างวงแขนของเขากับโซฟา ไม่มีทางถอยหนี
ใบหน้านั้นเรียกได้ว่าสวรรค์ประทานมาให้จริง ๆ
ผิวขาวราวกับไข่ที่เพิ่งปอกเปลือก เจือสีชมพูระเรื่อ เมื่อชุดราตรีขับให้เด่นขึ้น ทั้งร่างก็ราวกับเปล่งประกาย
ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งทั้งโตและกลม หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ขนตาเปียกชื้นจับกันเป็นแพ ราวกับปีกผีเสื้อที่ชุ่มหยาดน้ำค้างหลังฝนพรำ
เธอกัดริมฝีปาก กลีบปากชมพูจัดจนเกินไป ราวกับเพียงออกแรงนิดเดียวก็จะคั้นน้ำหวานออกมาได้
ตอนนี้ริมฝีปากคู่นั้นกำลังสั่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา หยดหนึ่งเกือบจะร่วงลงมา ทำให้ปลายจมูกแดงระเรื่อไปด้วย
แต่ภาพเช่นนี้กลับยิ่งบีบหัวใจเสียกว่าการร้องไห้ออกมา
“คะ…คุณอากู้ ตั้งสติหน่อย!” เธอขึ้นเสียงเล็กน้อย แต่ก็ยังปิดบังน้ำเสียงอ่อนหวานตามธรรมชาติไม่ได้ ราวกับลูกแมวยื่นอุ้งเท้ามาเกาใจคน “ฉันเป็นแฟนของกู้ยวี่อัน หลานชายของคุณนะคะ!”
เธอเน้นคำว่า “หลานชาย” เป็นพิเศษ
ราวกับจงใจเตือนเขา
แววตาของกู้ฉงอี้พลันหม่นลง
“เธอคิดว่า…” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบ ราวกับกระดาษทรายครูดผ่านถ่านไฟที่ซ่อนอยู่ “ฉันจะสนใจหรือ?”
ขนตาของหญิงสาวสั่นไหว น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาตามแก้มจนถึงปลายคาง แล้วค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับจะร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ