ซูชิงหลีหลับตาลง จิตสำนึกจมดิ่งสู่หน้าจอแสงสีน้ำเงินอมม่วง
แผงระบบลอยอยู่ตรงหน้า เรียบง่ายเสียจนแทบเรียกได้ว่าขัดสน
มุมซ้ายบนปรากฏชื่อของเธอ: ซูชิงหลี
ด้านล่างมีข้อความบรรทัดเล็กกำกับไว้
สถานะปัจจุบันของโฮสต์: ขาดสารอาหาร ผิวหมองคล้ำ เส้นผมแห้งชี้ฟู สุขภาพโดยรวมย่ำแย่อย่างยิ่ง
เธอจ้องข้อความบรรทัดนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย
พื้นฐานใบหน้าของร่างเดิมนี้ดีจริง ๆ
เครื่องหน้าประณีตงดงาม โครงหน้าก็ดี แนวกรามเรียวสวยได้รูป ทั้งยังมีแววเย็นชาอยู่ในดวงตาและคิ้ว
แต่ถึงพื้นฐานจะดีเพียงใด ก็ทนต่อการถูกทอดทิ้ง ไม่ได้รับความรักและการดูแล แถมยังอดมื้อกินมื้ออยู่นานนับสิบปีไม่ไหว
ผิวไม่ได้คล้ำมากก็จริง ทว่าหมองเหลือง ริมฝีปากไร้สีเลือด ส่วนเส้นผมยิ่งแห้งเสียอย่างหนัก ปลายผมแตกเป็นง่ามราวกับฟางแห้ง
“ปรับโฉมให้สวยขึ้น”
“ผิวขาวเนียนดุจหยก”
“ผมดำเงางามดุจสาหร่าย”
“เอาสามอย่างนี้ก่อน”
เสียงระบบดังขึ้น “ใช้คะแนน 300 คะแนน คงเหลือ 700 คะแนน เริ่มปรับปรุง...”
ทันทีที่สิ้นเสียง ซูชิงหลีรู้สึกได้ถึงกระแสอุ่นร้อนเอ่อขึ้นจากหัวใจ ราวกับได้แช่อยู่ในน้ำอุ่นที่อุณหภูมิกำลังพอดี
ความอบอุ่นแผ่ไปตามเส้นเลือดทั่วร่าง ก่อนจะไหลมารวมกันที่ใบหน้า หนังศีรษะ และผิวกาย
เธอเผลอกำกระเป๋าผ้าใบแน่น
ความคันยุบยิบแผ่วเบาส่งมาจากใต้ผิวหนัง คล้ายมีแปรงเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนกำลังปัดสิ่งสกปรกในรูขุมขนออกไป