ผู้บังคับการฟู่กลับมาในวันหยุดสุดสัปดาห์
ปกติเขาประจำอยู่ที่เขตทหาร พอยุ่งขึ้นมาก็ไม่กลับบ้านสิบวันครึ่งเดือนเป็นเรื่องธรรมดา คราวนี้เขาตั้งใจลางานกลับมา พอโจวหว่านชิงบอกทางโทรศัพท์เพียงว่า “ที่บ้านมีเรื่องต้องปรึกษากัน” เขาก็เข้าใจทันที
บ่ายวันเสาร์ ผู้บังคับการฟู่ก้าวเข้าบ้านโดยยังไม่ได้เปลี่ยนเครื่องแบบทหาร เขาแวะไปนั่งคุยในห้องของผู้อาวุโสหญิงก่อน จากนั้นก็เล่นหมากล้อมกับผู้อาวุโสฟู่หนึ่งกระดาน
หลังมื้อเย็น เขายกถ้วยชาไปที่ห้องรับแขก นั่งลงบนโซฟาแล้วกวาดตามองคนในห้องทุกคน
“ว่ามา มีเรื่องอะไร”
โจวหว่านชิงนั่งข้างเขา เล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ
ตั้งแต่ซูชิงหลีเข้ามาทำงานเป็นสาวใช้ที่บ้าน เรื่องของซ่งหย่าจือ ไปจนถึงเรื่องที่คนทั้งสองคบหากัน เธอเล่าตามจริงทุกประการ ไม่แต่งเติมหรือบิดเบือนแม้แต่น้อย
ผู้บังคับการฟู่ฟังไปพลาง ใช้นิ้วลูบขอบถ้วยชาไปพลาง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ เพียงพยักหน้าเป็นครั้งคราว
พอโจวหว่านชิงเล่าจบ เขาก็วางถ้วยชาลงแล้วถามว่า
“ซือเหนียนล่ะ? เรียกเขาลงมา”
ฟู่ซือเหนียนเดินลงมาจากชั้นบน นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เหยียดขายาวออกไป แผ่นหลังตั้งตรง ท่านั่งถอดแบบจากพ่อมาไม่มีผิด