ยามดึกเลยห้าทุ่มมาแล้ว ทั้งตึกเงียบสงัดลง
ซูชิงหลีหลับไปแล้วรอบหนึ่ง ระหว่างสะลึมสะลือได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง
เธอพลิกตัว คิดว่าคงฟังผิดไป แต่เสียงเคาะก็ดังขึ้นอีกสองครั้ง
เธอขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง สวมเสื้อคลุมทับ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู
ประตูเพิ่งแง้มออกเพียงช่องแคบ ๆ คนด้านนอกก็เบียดเข้ามา รวบเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขนทันที
“หลีหลี”
เสียงของฟู่ซือเหนียนดังมาจากเหนือศีรษะ เจือไอเย็นของราตรีและกลิ่นสบู่อ่อน ๆ
เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมยังชื้นอยู่ เสื้อกล้ามสีขาวแนบกับชุดนอนบางเบาของเธอ ความชื้นซึมผ่านเข้ามา
ซูชิงหลีถูกเขากอดจนปลายเท้าลอยพ้นพื้น ทั้งร่างแนบชิดกับแผงอกเขา เธอชะงักงันไปชั่วขณะกว่าจะได้สติ แล้วลดเสียงถามว่า
“ลงมาทำไมคะ นี่กี่โมงแล้ว...”
“วันนี้ยังจูบไม่พอ”
เขาพูดอย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องผิด ก่อนก้มหน้าลงมาหากลีบปากเธอ
ซูชิงหลีเบี่ยงหน้าหลบ แต่เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ แล้วจูบเธออย่างแนบแน่น