กลางดึก หลินชูหยางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงอะไรบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
เสียงนั้นทั้งสะเทือนใจและล่อแหลม ฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นระทึก
“เจียจื้อ...ตาแกไว้ที่ไหนเนี่ย? เล็งให้ดีๆ ก่อนยิงสิวะ!” น้ำเสียงของเฉินเจ้าคายเต็มไปด้วยแววหงุดหงิดปนเขินอายอธิบายไม่ถูก
“ขอโทษๆ!... ผมเล่นเป็นครั้งแรก ยังไม่ชำนาญ” จางเจียจื้อรีบขอโทษยกใหญ่
...นี่มันออกอากาศได้จริงเหรอ?!
แค่สองประโยคสั้นๆ ก็ทำให้หลินชูยาง ผู้ชายแมนๆ อย่างเขา ตัวแข็งค้างอยู่บนเตียงอยู่ตรงนั้น
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่ระหว่างที่เมา เขาฝันร้ายที่ราวกับวันสิ้นสุดโลก——“อย่างน้อยตัวเองเอะอะโวยวายต่อหน้าสาธารณะ และสารภาพรักกับสุยเยว่หยิง ที่เป็นเวอร์ชั่นของจางเจียจื้ออย่างสุดชีวิต!
ฝันร้าย... ฝันร้ายแน่นอน ถ้าไม่ใช่ฝันร้ายมันอธิบายไม่ได้เลย
แล้วตอนนี้ สถานการณ์ดูเหมือนกำลังเป็นไปอีกทางที่โคตรจะเพี้ยน——ถึงตาจะยังหลับแน่น แต่ความรู้สึกอ่อนนุ่มข้างตัวก็บอกได้เต็มปากว่านี่คือเตียง!
เพื่อนซี้สองคนนี้เริ่มต่อสู้กันกลางหน้าด่านแล้วเหรอ? ทำไมพูดก็แต่คำหยาบคายทั้งนั้นล่ะ! นี่มันไม่ใช่รถโรงเรียนอนุบาลเด็ดขาด!
หลินชูยางสมองทำงานเร็ว สร้างสรรค์กลยุทธ์ได้ในที่สุด: ปลอมตัวเป็นสามีที่ไร้ความสามารถในหนังผู้ใหญ่ต่อ แล้วค่อยว่ากัน
อย่างน้อยก่อนที่จะโดนลงมือ ก็ต้องกกกึ้งสุดท้ายของตัวเองไว้ให้ได้
แต่คนอีกสองคนก็เปลี่ยนกันจ้องเขา แน่นอน
“พูดถึงก็สองทุ่มแล้ว หลินชูยางคงตื่นแล้วสินะ? ตั้งใจมาเล่นด้วยกันทั้งที จะให้แค่เราเล่นกันสองคนมันก็น่าเบื่อไปหน่อย?” จางเจียจื้อชี้ไปที่หลินชูยางบนเตียง หน้าสงสัย
“จริงของแก...” เจินเจ้าคายเสียงยังไม่จุใจ “งั้นแกเรียกเขาตื่นเลยฉันจะไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวเราสามคนได้เล่นต่อให้สนุกเลย”
“โอเคเลย~” จางเจียจื้อยิ้มแห้งๆ
ค่าาาาา?!
จบแล้วจบแล้ว เพิ่งออกสอบมาก็ต้องเข้าห้องนอน? เกินกว่านั้นคือการโดนแม้แต่เพื่อนร้อยเองเนี่ยนะ? หลินชูยางหัวใจเต้นระรัววางจนสัญญาณเตือนภัยภายใน—— วาสของฉันทำไม้องมาทำต้นตระกูลใครถึงได้มาทรมานแบบเนี้ยเนี่ย?
นั่นมันความกลัว ร่างของเขาที่แสร้งหลับก็เริ่มสั่นเทาตามอารมณ์ ไม่ต่างกับตัวแมลงที่ดิ้นอิดออด
เห็นแบบนั้น เจาจืดเจียขมวดคิ้ว:“ว้าว ตื่นแล้ว?”
“...อืม”
แกล้งยืนต่อไปไม่ไหวแล้ว
หลินชูหยางค่อยๆลืมตาขึ้น และสายตาก็เต็มไปด้วยความห้าวหาญ
“เซะ” ตอนที่สบตากัน เจาจื้อขยาด ใบหน้ามันฉายแววรู้สึกผิด “แก... คงจำอะไรไม่ได้ใช่ไหม?”
“เกิดอะไรขึ้นมาเหรอ!” หลินชูยางได้ยินก็แทบจะลุกขึ้นจากเตียง มือทั้งสองกุมหน้าอกไว้เขม็ง “แกทำอะไรกับฉันเนี่ย!”
“ไม่มีอะไร แค่นำลืมไปก็พอใจ”
ทหยาเจียจี้ถอนหายใจเบาๆ —— ดูเหมือนฉากปลอม เป็น จุ้ยเยี่ยหยิง ไม่ได้น่ะ โดนลบทิ้งไปจากความจำแล้วของลินชูยาง
ดีเหลือเกิน
“แกทำอะไรกับฉัน!” หลินชูยางเสียงแหบ หอบตาแดงๆ
“... ก็แค่เห็นแกดื่มจนไม่รู้เรื่อง แล้วก็หอบแกมาโรงแรมเอง”
“แค่นั้นงั้นเหรอ?! นี้มันมัดศพหรือชักใยกันแน่!”
“ถ้าแกจะหาว่ายังนั่น มันก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผิด”
หลินอีกขมขื่นจนอยากตาย ประหนึ่งถูกดูเก็บแรง เพื่อตัดสิน:“...รู้แล้ว จะเอังไงก็เอ่เอา ย ฉันไม่ว่า... แต่จำเอาไว้! ตัวฉันที่ตรงเป๊าแบบนี้ จะถูกพวกแกจัดงอไม่ได้!”วิ!
ท่าทางของเขาเหมือนจะเตรียมตัวถอดกางเกงเองซะเอง
“เอ๊?” จางเจียจื้อหน้าขมวดขมวด“”หลับเพ้อ กบจะว่าเหล้าทำให้สมองเอง?
“ตอนนี้ฉันกำลังตั้งสติดีมาก!” หลินชูยางกลอบหน้าด้าน แล้วเตรียมหน้าตายแบบตายสมาธิ“ที่แกกับเฉินเจ้าไคทำ...ฉันไดยินเสียง ส่วนฉันคนเดียวสู้ไม่ไหว ขอแค่ข้อเดียวเลย——ห้ามเอาไปลงเน็ต!”
จางเจาจื้อเบิกตากว้างไม่สามวินี้ แล้วฟาดไปที่หัวของเขาจังๆ:“เรียกแกมาเล่นเกมส์ แกจะคิดเยอะอะไรกันขนาดนั้น?”
“เล่...เล่นเกมส์?”
สมองหลินชูยางหยุดทำงานชั่วคราว ค่อยๆกวาดสายตารอบ——ห้องที่สะอาด บรรยากาอุ่นสบาย ห้องน้ำ ห้องสุขา เตียงโสดของขาวปลอดสามเข้า... หัวเตียงโดสอยตั้งจอระดับริงอยู่สามตัว
ที่จริงที่นี่คือโรงแรมอีสปอร์ตจาย!
บัดซบ คร้าไม่บอกกันตั้งแบน?
“แล้ว...ที่เมื่อกี้พูดกันว่า ‘จะยิง’น่ะ?”
“เล่น — ยิงน่ะสิ ยิงเกม นั่นไง” เจียาจื้อี้จี้หน้าจอ
“แล้ว... ที่นี่ไม่มีบริการที่ไม่เหมาะสมต่อเด็กและเยาวชนเลยใช่ไหม?”
”ถ้าเอาล่ะ ตอนนี้ฉันสามารถจุดบริการให้เลยนะ
”เปลี่ยนวันก็ได้ วันนี้ฉันยังไม่ได้ อารมณ์” หลินชูยางขยี้ขมับ แล้วหันไปจ้องจอ —บนหน้าตัวเต็มไปด้วยป้าย ที่มีสีฉูดฉาด และมันเป็นเกมที่ไม่เคยเห็น
“นี้เกมอะไร?”
“เกมแวล เขี่ยวๆว่าวาล” “อ้อ แล้วไม่เคยได้ยิน”หลินชูยางงงๆ พูด:“ พวกแกเล่นต่อไปเถียง เดี่ยวฉันขอพักขอนดึก”
“ไม่ต้องห นั้งไม่ได้เข้ามาแล้วอยากต่อ pat แล้ว ให้เราสองพาแกขึ้นฟ้า!” น้ำเสียงของจางเจียจื้อไม่เปิดทางเลือก แล้วก็จัดการล็อกอินเครื่องสุดท้ายอย่างรวดเร็ว
“ผมเล่นไม่เป็น และเลนฉานนี้... มันยากมาก”สักระดับหนึ่ง...” หลินชูยางยังส่งสตัว ย
“จุยเยี่ยหยิงเล่นอยู่เหมือนกัน”
“ลองก็ได้”
“แกมันช่วยไม่ได้จริงเอ็ง” จันทเจียจื้อทำเสียงแบบสุดจะทน
เขากับสุยเยี่ยหยิงนั้นแม้จะห้องเดียวกัน แต่คนหนึ่งอยากรอดไปวันๆ อีกคนตั้งมั่นก่อนรุ่งขึ้นแทบไม่เข้าใจกัน เล่นไล่นั่วฟังเรื่องสุยเยี่ยหยิงก็เป็นการเหลวสุยทั้งเพ แต่หลินชูยางคนนี้ ตกบน เหยื่ออย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย ต่อต้านให้เหนื่อยเปล่า
“ฉันแค่คิดว่าการเปิดรับสิ่งใหม่ไม่เสียหายหรอก” หลินชูยิงแก้หน้าจน
“ครับๆๆ”จางเจียจืดเห็นทุกออย่างก็ไม่ทำว่าดีกว่า” เฮ้อ ลากความดี ก็เก่งแค่ทริคงอ!”
“ฉันไม่ได้เป็นหมาเครื่องกว่าความรักจริงๆ รู้!”
“อือ ให้นายว่าก็มองหมาแล้วดูถูกหมาแล้ว”
ก็...
ในตอนที่ทเกเขาเม้นกันอยู่นั้น เฉินจ้ายเจาล้างตัวเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำ
พอเห็นหลินชูยางตื่น เขาก็มีสีหนาขนตึง: “หลินชูยางยังไม่ตายเลย!”นี่
“อืม ยังไม่ตาย่”หลินชูยางตอบเรียยเนื่ออเสียงเรียย “ยังไม่ได้แตกที่แรก คงไม่ตายแล้วแหล่”
“จางเจียจื้อ แกกล้าใช้แฟลชแบท่วมฉันอีก แม่แกตายแน่!”
“งั้นอายุแกก็คงยืนยาวกว่าเต่าอีกสินะ” เฉินเจ้าไกยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา
“อยากให้พูดดดีๆ เลยเหรอ? พวแกเนี่ยน่ะขึ้นเป็นเจ้า แต่ทำตัวได้ตั้งใจ!” หลินชูยางเกือบถูกสำลักจากน้ำลายตัวเอง
แต่ถึงยังไง เจินเจ้าไก้พูดแต่เรื่องไม่เท่อยอยู่แล้วก็ไม่คิดตั้งแค่นี้:“มาเล่นเกมกันเถอะ เพิ่งผ่านช่วงฝึกแนะนำ ขอเอาเวลาให้มาถึงที่สุดเลย”
ได้ยินแบบนั้น เจินเจ้าจี้จังแปลกใจ:“หืม ถนนเอาลินชูยางลงมาเล่นValorant ตอนนี้กลางทั้งหมดเลยเหรอ?”"
ต้องบอก ว่าตอนเรียนมัธยมปลาย หลินชูยางจะรู้จักแต่ ฮอควงจื้อเยา กับ เกมสนามรบออนไลน์ ต่าง เวลาไปร้านเน็ตก็ไม่ค่อยมีคนมาหาเลยวันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดยาเล่นมากเลย
“ทุกอย่างก็มีครั้งแรกแต่แล้วทั้งนั้นนี่น่า” จางเจียจือเลิก คมวิเศษ
“ฟังคำพูดนายสิ ทำไมมันฟังดูแบ๊วๆ ยังไงก็ไม่รู้” เฉินเจ้าไกชำเลืองมองจางเจียจื้ออย่างไม่พอใจ แล้วหันตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ “หลินชูยาง ไอดีแกคืออะไร ฉันจะแอดแก”
“กดดันฉันคือเกย์”
“…ชื่อไรเนี่ย ฟังแล้วขนลุกสุด ๆ”
…
กดรับเพื่อนแล้ว จากนั้น คนสามคนก็เติมกันโกลาหลในการเล่น... I think
“เจียมจืด แกโปอะแสงแฟลชมาอีกใช่มั้ย ตามถึก็ฟังจนจบเลย!” “””
“ตัวเองไม่รู้จักหลบหลังเสื้อแฟลช เหลือแต่โทษผมทำไม?”
“เฉินเจ้าไก แกไม่เข้าไซต์ไปลงระเบิดเนี่ย วิ่งปั่นสเต็ปวีแชตอยู่หรือไง?”
“แกเองเข้าไซต์ปุ๊บก็นอนปั๊บ ยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ?”
“หลินชูยาง ยกศูนย์ปืนขึ้นหน่อย อย่าเล็งพื้น! สูงกว่านี้อีกนิด... แกเล็งหัวตรงไหนของแกน่ะ? ผมหมายถึงหัวด้านบนนะ!”
...
“หลินชูยาง ตั้งศูนย์มองที่ค้างไว้ตรงสักหน่อย สา อย่าHL เล็งงานอีก นอกกว่านั้น...
...ที่หมายถึงหัวอันไหน? ผมหมายถึงตรงหัวบนยิ่งกว่า!”
“เหมือนจะทำไมกระสิ้นยั้ง?”นั่นล่ะ “ยืนไม่มันแน่น แล้วมันจะยิงตรงมิได้นิครับ!”
...
หลายตลาดแบบไหนที่นี้ก็เหมือน ตอดเต็นเหมือนนั้น
ไม่น่าต้องเดา: หลินชูยางเล่นแย่สุดๆ โผล่เป็นต้องลาเดี่ยวเดียวหลักเป็นหมด ทั้งแมท โกล็ส่วนร่วมด้วย
อีกทั้งยังเกิดเมา 3D เล็กน้อย เพิ่งเล่นไปสองคำ ก็ถอนเมื่อยย ล้มลงบนเตียงก็เปิดไต่ตึ๊กโดยทันที
นี้ตกใจก็เลยสี่ทุ่มแล้ว ภายนอกสีค่ำถากเหลือ ถีแตงไกลทางภาคตะวันออกเริ่มมีความมาไม่มีทั้งหมด
หลินชูยาง เรื่อยไปเรื่อยเลยท บนหน้าจอ จู่ ขึ้นมีข้อความลอยออกมจากด้านบน
นี่มัน...