【ฮอควงจื้อเยา】: แจ้งเตือนเพื่อนที่กลับมาเล่น — เพื่อนเก่าในหุบเขาของคุณ "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" ออนไลน์แล้ว! ไปดูการแข่งขันหรือจับทีมลุยด้วยกันเลย~
หลินชูยางจ้องมองไอดีนั้น ม่านตาสั่นสะเทือน
สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง?! ชื่อหวานขนาดนี้ คงไม่ใช่สุยเยี่ยหยิงเป็นคนตั้งเองหรอกใช่ไหม?
หรือว่าสุยเยี่ยหยิงที่เรียนเก่งความประพฤติดีคนนั้น แท้จริงเป็นสาวหวานเดินได้กันแน่? — ดูท่าจะใช่จริง ๆ ซะด้วย
ถ้าอย่างนั้นก็หนีไม่พ้นแล้ว ต้องเป็นสุยเยี่ยหยิงแน่นอน ถ้าไม่ใช่สุยเยี่ยหยิงก็อธิบายไม่ได้เลย!
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของหลินชูยางก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น — เขามีสุยเยี่ยหยิงเป็นเพื่อนคิวคิวจริง ๆ แต่บัญชีของเธอเหมือนบัญชีซอมบี้ ไม่เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ ไม่เปลี่ยนชื่อเล่น แทบไม่โพสต์อะไรเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเล่นเกม
จะว่าอย่างไรดี สุยเยี่ยหยิงมีหน้าตาแบบ "ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเล่นเกมอยู่ตอนตีสี่"
แต่ตอนนี้ข้อสอบเข้าวิทยาลัยจบไปแล้วนี่นา
มนตร์สาปแห่งการเตรียมสอบถูกถอดออกไปแล้ว ตัวเองคืนนี้ยังดื่มเหล้าเปิดห้องกันเป็นชุดเลย "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" อยากลองเล่นเกมมือถือดูบ้างก็สมเหตุสมผล
เอาเถอะ...เข้าไปดูก่อนแล้วกัน หวังว่าคงไม่ใช่โฆษณาปลอมที่เทนเซ็นต์ปล่อยมาหลอกให้ตัวเองกลับไปเล่น
เสียงติมิที่คุ้นเคยดังขึ้น สิ่งแรกที่ต้อนรับเขาคือไฟล์อัปเดตขนาด 5 กิกะไบต์
หลินชูยางรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วครู่ — นับตั้งแต่ขึ้น ม.6 เกมที่เขาชอบที่สุดก็ถูกเขาทิ้งไว้ในมุมหลงลืมไปเลย
เคยลั่นวาจาไว้ว่าจะ "สู้จนจบเกม" สุดท้ายพวกเขาทั้งกลุ่มกลับตายรวมกันในสนามสอบ ยังไม่ทันได้ออกจากบ่อน้ำพุเลยด้วยซ้ำ ช่างเป็นวีรกรรมเสียนี่กระไร
อัปเดตเสร็จ เข้าเกม เขาอัตโนมัติมองข้ามโปรโมชันฮีโร่ใหม่และสกินที่เต็มจอ กดเปิดรายชื่อเพื่อนตรง ๆ
ตีสี่ จำนวนคนออนไลน์นับด้วยมือข้างเดียวยังเหลือ
ด้วยเหตุนี้ ไอดี "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" จึงถูกหลินชูยางจับตามองได้ในทันที
ตัวหนังสือเก้าตัวในวงเล็บทำให้หัวของเขาอื้ออึงขึ้นมาทันที — (จากเพื่อนคิวคิว สุยเยี่ยหยิง)
ใช่เธอ ใช่เธอจริง ๆ!
"โห....ไม่คิดเลยนะ สุยเยี่ยหยิง ตีสี่แล้วยังไม่นอน แอบสู้อยู่คนเดียว....เธอเป็นคนแบบนี้เองเหรอ" หลินชูยางคิดในใจ แต่มือก็ไม่หยุดขยับ
ไม่กี่สิบวินาที เขาก็ตรวจสอบบัญชีของสุยเยี่ยหยิงตั้งแต่ต้นจนจบเรียบร้อยแล้ว
เกมปัจจุบันผ่านไป 8 นาที บัญชีสมัครมาแล้วกว่า 1,000 วัน จำนวนแมตช์ที่เล่นมีแค่ไม่กี่ร้อยเกม อันดับสูงสุดค้างอยู่แค่แพลทินัมชั้นสูง...ตรวจสอบเสร็จเรียบร้อย เป็นสายเก็บตัวไม่ผิดแน่! แถมยังเป็นสายเก็บตัวความเข้มข้นสูงมากด้วย
"เธอปกติเล่นฮีโร่อะไรนะ? ดอเรีย? เส้าซือหยวน? หรือพวกซีซี เสี่ยวชวี่?"
ด้วยท่าทีทางวิชาการที่เคร่งครัด หลินชูยางกดเข้าดูการแข่งขัน
หน้าโหลดขึ้น ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้การควบคุมสีหน้าของเขาพังทลายทันที — เสื้อขนสีชมพูกำลังเหวี่ยงค้อนยักษ์
"จง....จงอู๋เยี่ยน?!" หลินชูยางรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองถูกค้อนทุบแตกกระจายไปเลย "สุยเยี่ยหยิงรสนิยมจัดจ้านขนาดนี้เชียวเหรอ?"
เป็นไปไม่ได้...รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้แน่ ๆ คนที่เล่นจงอู๋เยี่ยนต้องเป็นคนอื่นแน่นอน — เช่นน้องชายของเธอหรืออะไรทำนองนั้น
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ ตัวเองก็มีน้องสาวซนๆ อยู่คนหนึ่งเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
แต่ดูจากการเล่นแล้วก็ไม่ค่อยเหมือน...แม่ค้อนในหน้าจอหดตัวหลบอยู่ใต้ป้อมตลอดทั้งเกม คอยเก็บของตกเล็ก ๆ น้อย ๆ กิน
ทหารมาก็แซะกินนิดหน่อย โจมตีกลุ่มไม่ยอมเข้าร่วม สำนึกในการเก็บฟาร์มเป็นศูนย์...ท่าทางกลยุทธ์เดียวที่มีคือ พอศัตรูมาก็วิ่งหนี
จงอู๋เยี่ยนก็เดินละเมอแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ละเมอจนป้อมสูงทั้งสามเลนพังหมด ละเมอจนคริสตัลระเบิด
กากมาก ดูแล้วเขารู้สึกมือหายไปหมดเลย
แต่ต่อให้กากแค่ไหน นั่นก็คือบัญชีของสุยเยี่ยหยิง หลังเกมจบ หลินชูยางสูดหายใจลึก ๆ แล้วส่งคำเชิญไปหาเธอ
"ถังอีเพ้าซานเฉ่า" เชิญ "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" เข้าร่วมห้องจับทีม
ส่งเสร็จเขามองไอดีของตัวเอง เกือบเขินจนอยากขว้างมือถือทิ้ง — ชื่อนี้ตั้งไว้ตอนประถมที่ยังไม่ลืมตาทางปัญญา ผ่านมาหลายปีไม่เคยเปลี่ยน ความหวานพุ่งใกล้ระดับสารให้ความหวานอุตสาหกรรมแล้ว
วางคู่กับ "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" ก็ถือเป็นหายนะที่สมน้ำสมเนื้อกันจริง ๆ
ฝั่งนั้นเงียบไปสองสามวินาที คงเป็นเพราะเห็นชื่อที่บันทึกไว้ หรือไม่ก็ตกใจกับไอดีนี้ล้วน ๆ แต่ในที่สุดก็เลือกที่จะกดรับ
สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง: นายคือหลินชูยางเหรอ?
ถังอีเพ้าซานเฉ่า: อื้ม สุยเยี่ยหยิงใช่ไหม?
ได้ยินดังนั้น "สุยเยี่ยหยิงจ้าวอ๋อง" ไม่ตอบกลับทันที ในตอนที่หลินชูยางเริ่มสงสัยว่าเป็นตัวจริงหรือเปล่า เสียงน้อยใจก็ดังออกมาจากหูฟัง
"อื้ม ใช่ฉันเอง...ฉันโดนฝั่งตรงข้ามตีกระเด็นเลย!"
น้ำเสียงที่คุ้นเคย จังหวะการพูดที่คุ้นเคย ถ้าไม่ใช่สุยเยี่ยหยิงแล้วจะเป็นใครได้อีก?
"เดี๋ยว เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยว รอฉันต่อหูฟังก่อน!"
หลินชูยางรีบร้อนเสียบหูฟัง แอบชำเลืองมองจางเจียจื้อกับเพื่อนอีกคนที่กำลังยิงปืนกันอย่างเมามันอยู่ไม่ไกลด้วยความรู้สึกเสียวสันหลัง
โชคดีที่ทั้งสองคนหมกมุ่นอยู่กับวาโลแรนท์ ไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวฝั่งนี้เลย
"ฮัลโหล ได้ยินไหม?" หลินชูยางลดเสียงลง ถามอย่างลองเชิง
"ได้ยิน" สุยเยี่ยหยิงตอบด้วยเสียงอ่อนแรง "เฮ้อ...ฉันเหนื่อยมากเลย"
"เป็นอะไรไป?"
"แพ้มาทั้งคืนแล้ว"
"ทั้งคืนเลยเหรอ? เธอเริ่มเล่นตั้งแต่กี่โมง?"
"สองทุ่มเมื่อคืน"
หลินชูยางคำนวณเวลาดู — ถ้าสุยเยี่ยหยิงเล่นตั้งแต่สองทุ่มเมื่อคืนจริง ถึงตอนนี้ก็สู้แบบเลือดสาดมาเกือบเก้าชั่วโมงแล้ว
เด็กคนนี้ซ่อนอาการติดเกมไว้กี่ปีกันเนี่ย....พอข้อสอบเข้าวิทยาลัยจบก็ระเบิดออกมาทันที
"อยากชนะไหม?" เขาถาม
"อยากสิ!" น้ำเสียงฝั่งนั้นดีดตัวขึ้นทันที
"งั้นฉันเปิดแล้วนะ"
"เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว!" ยังไม่ทันครบวินาทีการจับคู่ก็ถูกสุยเยี่ยหยิงกดยกเลิก "นายแค่แรงค์โกลด์สี่เอง จะไม่ทำให้ฉันแพ้ใช่ไหม?"
หลินชูยางทั้งโมโหทั้งขำ "งั้นเธอลองกดเข้าไปดูโปรไฟล์ฉันสิ?"
"อ๋อ ได้ เดี๋ยวดู" สุยเยี่ยหยิงตอบรับอย่างไร้เดียงสา
ครึ่งนาทีต่อมาเธอเปิดปากอีกครั้ง น้ำเสียงใสซื่อ "ฉันดูซ้ายดูขวา นายก็ยังเป็นโกลด์อยู่ดีนะ"
"แถวธงชาติเล็ก ๆ ในโปรไฟล์นั่น เธอมองไม่เห็นเหรอ?"
"ธงอะไร?"
"...ช่างเถอะ บอกไปเธอก็ไม่เข้าใจ" หลินชูยางถอนหายใจ "สรุปคือฉันเก่งมาก นอนรอไว้เลย ฉันจะพาบินแล้วนะ!"
"ก็ได้ ให้โอกาสนายครั้งหนึ่ง"
หลังจับคู่ไม่นาน ทั้งสองก็เข้าสู่หน้าเลือกฮีโร่
เล่นโหมดจำกัดฮีโร่มานาน พอกลับมาเลือกฮีโร่ได้อิสระทั้งหมด หลินชูยางก็รู้สึกไม่ค่อยชินเหมือนกัน
แต่พอมองรูปฮีโร่ที่คุ้นเคยเหล่านั้น ความทรงจำที่ถูกฝังไว้ก็พรั่งพรูขึ้นมาทันที — ปีนั้นแอบเติมเงินในเกมนี้ โดนพ่อจับไปสั่งสอนด้วยเข็มขัดทั้งคืน
สูตรเดิมรสชาติเดิม ผ่านมาหลายปี เกมก็ยังเป็นเกมเดิม เพียงแต่เด็กหนุ่มที่เคยโดนตีตอนนี้สอบเข้าวิทยาลัยจบไปแล้ว
"อึ้งอยู่ทำไม? เลือกฮีโร่สิ" สุยเยี่ยหยิงเร่งผ่านไมโครโฟน "นายเล่นตำแหน่งอะไร?"
"เธอเลือกก่อนเถอะ ฉันจะเล่นตำแหน่งที่เหลือให้"
เขากวาดตามองทีม — เพื่อนร่วมทีมสุ่มสามคนแย่งตำแหน่งมิด ป่า และมือธนูไปหมดแล้ว เหลือแค่ตำแหน่งต้านทานกับเดินสาย
"งั้นฉันเดินสายเอง นายไปเล่นต้านทาน" น้ำเสียงของสุยเยี่ยหยิงไม่ให้ต่อรอง
"ก็ได้"
"'ก็ได้' หมายความว่าอะไรกัน?" หูของสุยเยี่ยหยิงไวมาก ไม่พอใจขึ้นมาทันที "นายจะปล่อยให้ฉันซึ่งเป็นหญิงอ่อนแอสวยงามดั่งดอกไม้ไปเล่นตำแหน่งต้านทานได้ยังไง?"
"เปล่า เปล่า ฉันแค่เห็นเกมที่แล้วเธอเล่นจงอู๋เยี่ยน เลยนึกว่าเธอชอบเล่นต้านทาน" หลินชูยางรีบแก้ตัว
"อย่าพูดถึงเลย! เกมที่แล้วฉันเกือบโดนตีจนร้องไห้เลยนะ!" สุยเยี่ยหยิงพูดไปน้อยใจไป เสียงมีน้ำมูกปน "เข้าเกมมาเห็นเหลือแค่เลนต้านทาน ฉันไม่ลงนรกแล้วใครจะลง? ให้ตายเถอะ ถ้าฉันเล่นเลนต้านทานอีกฉันเป็นหมา!"
"เข้าใจแล้ว เธอเล่นเดินสายเถอะ"
"อื้ม งั้นฉันเล่นดอดอนะ"
เห็นสุยเยี่ยหยิงล็อกดอเรียแล้ว หลินชูยางยิ้มเล็กน้อย นิ้วมือหยุดอยู่ที่รูปฮีโร่ที่คุ้นเคยตัวหนึ่ง
เบเลีย? เบเลียก็ดีนะ! เบเลียช่วยเสริมอัลติเมทให้คุณลุงซือคงเจิ้นได้เลย!
"มีเพียงสายฟ้าที่สะเทือนที่สุดเท่านั้น ที่จะทำลายความมืดมิดที่หนักอึ้งที่สุดได้"
ใช่เลย บทพูดนี้แหละ ใช่รสชาตินี้เลย ราชาสายฟ้า — ซือคงเจิ้น!
…
หน้าโหลด สุยเยี่ยหยิงจ้องมองโปสเตอร์ของซือคงเจิ้นแล้วครุ่นคิด "นายเล่นฮีโร่อะไรเนี่ย?"
"ซือคงเจิ้นไง" หลินชูยางพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจ "เป็นไง หล่อใช่ไหม?"
"ไม่หล่อเลย ลุงหน้าตาน่าเกลียดจัง" สุยเยี่ยหยิงบ่นพึมพำ
"นี่มันหนุ่มผมขาวแมนๆ นะ! ยังจะว่าน่าเกลียดอีก? เธอรสนิยมแบบไหนเนี่ย?"
"ก็น่าเกลียดจริง ๆ นี่" สุยเยี่ยหยิงก็เป็นคนดื้อรั้น "ผมขาวที่หล่อกว่าเขาฉันเคยเห็นมาเป็นร้อยคนแล้ว!"
หลินชูยางอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา "ก็ได้ งั้นรอดูเถอะ คุณลุงซือคงเจิ้นของเธอกำลังจะพาเธอบินแล้ว"