ลั่วหวนเจินเขย่งขาเล็กอวบ “ท่านผู้อาวุโสหุ่นเชิด ข้ากลับมาแล้ว~”
ผู้อาวุโสหุ่นเชิดส่งเสียงเหอะ พูดจาเหน็บแนม “กลับมาส่งงานป่านนี้ เกินเวลาแล้วรู้หรือไม่?”
มันเกลียดเด็กน้อยตรงหน้าที่ขุดรากวิญญาณและตันเถียนของตนยิ่งนัก
รอให้ศิษย์รุ่นนี้จากไป พวกหุ่นเชิดอย่างพวกมันยังต้องใช้ชีวิตในแดนลับต่อไป มันไร้ตันเถียนและรากวิญญาณ ต้องถูกหุ่นเชิดตัวอื่นเยาะเย้ยรังแกแน่
ตำแหน่งผู้อาวุโสคราวหน้าก็ไม่แน่ว่าจะตกถึงมัน มันรู้ดีว่าการประลองใหญ่ประจำสำนักครั้งนี้สำคัญยิ่งนักสำหรับบรรดาศิษย์ ฉวยขณะที่ตนยังนั่งตำแหน่งผู้อาวุโสด้านภารกิจแพทย์นี้ มันจะแก้แค้นลั่วหวนเจินอย่างสาสม ให้คะแนนนางต่ำสุด ๆ
ส่วนเรื่องเกินเวลา ก็เป็นข้ออ้างที่มันจงใจกลั่นแกล้งลั่วหวนเจิน หาจุดหักคะแนนแบบตั้งใจ
เพียงรอลั่วหวนเจินยื่นภารกิจ มันก็จะฟิ้วฟ้าวให้นางตก!
ลั่วหวนเจินยื่นภารกิจ
ผู้อาวุโสหุ่นเชิดกวาดตามองนางเย็นเยียบ จรดปากกาลงจะเขียนคำตัดสิน ทว่าชั่วขณะต่อมา กลับเห็นนางปีนขึ้นบนโต๊ะประชาสัมพันธ์
ผู้อาวุโสหุ่นเชิดสะดุ้ง มือสั่นระริก “เจ้าคิดจะทำอะไร?!”
หรือนางจะรู้ว่าตนคิดจะแกล้งนาง จึงมาข่มขู่มัน?
ตอนนี้มันเป็นแค่หุ่นเชิดธรรมดาที่ไร้เรี่ยวแรง หากนางจะข่มขู่จริง มันก็จนปัญญา…
แต่ว่า หุ่นเชิดก็มีศักดิ์ศรีเช่นกัน!
“เจ้าอย่าหวังให้ข้ายอมจำนนภายใต้อิทธิพลชั่วร้ายของเจ้า!”
ทว่าลั่วหวนเจินกลับกล่าวด้วยสีหน้าเสียใจ “ขอโทษนะเจ้าคะ ท่านปู่หุ่นเชิด เป็นเจินเจินเองที่กลับช้า เพราะเจินเจินไปหาอวัยวะของมารอสูรที่จะมาแทนตันเถียนและรากวิญญาณให้ท่านเจ้าค่ะ”