ซูหมิงเยว่ร้องไห้จนจบการประลองจริง ๆ
ลั่วหวนเจินบอกว่านางไม่มีคุณสมบัติเป็นคู่ต่อสู้ของนาง นางไม่เคยถูกใครหมิ่นเกียรติเช่นนี้มาก่อน
พอนึกถึงภาพที่ถูกถ่ายทอดไปทั้งหมด ให้คนข้างนอกได้เห็นความพ่ายแพ้และความอัปยศของนาง นางก็โกรธจนกัดฟันคัน ๆ
นางยืนอยู่บนเวที เห็นลั่วหวนเจินวิ่งมาจากไกล ๆ ใจพลันหัวเราะเยาะ แววตาฉายแววร้ายกาจที่ซ่อนไว้แวบหนึ่ง
ดีจริง เวทีแรกของการประลองยุทธ์ก็จับคู่กับลั่วหวนเจิน
สวรรค์ก็ช่วยนางแก้แค้นสินะ—
ลั่วหวนเจินกระโจนขึ้นเวที
ซูหมิงเยว่ยืนต้านลม ร่างงามบอบบางสง่า มุมปากแฝงความเสียใจและดื้อรั้นหลังถูกหมิ่นเกียรติ
"ท่านศิษย์น้าผู้น้อย การประลองยุทธ์รอบแรกก็เจอข้า ช่างบังเอิญนัก ท่านบอกว่าข้าไม่คู่ควรเป็นคู่ต่อสู้ของท่าน เช่นนั้นบนเวทีประลองวันนี้ ข้าจะใช้กำลังพิสูจน์ว่าท่านผิด"
นางชูกระบี่ในมือ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่ลั่วหวนเจิน "อย่าหาว่าข้ารังแกท่านศิษย์น้าผู้น้อยผู้อยู่ในขั้นสร้างรากเลย ท่านโจมตีก่อนเถิด"
ซูหมิงเยว่เพิ่งส่งกระแสเสียงให้ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ทั้งสอง และผู้ติดตามที่สนิทสนมของนางไปอย่างเงียบ ๆ บอกว่าหากพวกเขาว่างก็ให้มาที่เวทีหรือไปดูม่านน้ำชมการประลองของนางได้
วันนี้นางจะล้างแค้น ให้ทุกคนได้เห็นว่าลั่วหวนเจินแพ้นางอย่างไร
ลั่วหวนเจินยืนอยู่บนเวที ใบหน้าฉายแววแปลกใจ "จริงหรือ?"
มีเรื่องดีเช่นนี้ ลั่วหวนเจินไม่ปฏิเสธเลย
นางทะยานขาสั้นกระโจน ดีดตัวพุ่งตรงไปหาซูหมิงเยว่
ซูหมิงเยว่ร่ายอาคมเรียกวิชาป้องกัน
ลั่วหวนเจินทรุดฐานตัวลงต่ำ แล้ววาดหมัดออกไปรวดเร็วปานสายฟ้า